fikirləşirsən ki, mən indidən o qıza göz qoymuşam. Fikirləşirsən ki, instituta qəbul elətdirib birinci kursda da özüm işinə baxacam. Sən yəqin başa düşmüsən niyə Lyoşa, arvadı belə bizə mehriban üz göstərirlər. Onlar Nastyanı mənə ərə vermək istəyirlər.
- Hə, düzü, mən də hiss elədim. Sənə xüsusi diqqət göstərirdilər, orda oturma burda otur. Anası elə himə bəndiydi, xalçadan söhbət açan kimi başladı bizim milləti tərifləməyə.
- Ee sən də hər şeyə murdar Azərbaycan psixologiyasıyla yanaşırsan. Düzdü, anası, elə dədəsi də çox istiyərlər ki, mən Nastyanı alım. Ama bu o demək deyil ki, bizimkiləri tərifliyirlərsə, mütləq elə qızlarını ərə vermək üçün bunu edirlər.
- Niyə elə fikirləşirsən ki?
- Çünki on ildən çoxdu burda yaşıyıram, rus millətinin psixologiyasına az-çox bələdəm. Onlar bizimlə müqayisədə sadə və səmimidirlər. Və sənin kimi də hər deyilən şeyi beş yerə yozmurlar. Bunlar Sovetin vaxtında gəliblər Bakıya, özlərinin danışdığı kimi, yay vaxtları olub. İşliyiblər, dincəliblər, dolmadan, kababdan yeyib, paxlavaynan çay içiblər, xoşlarına gəlib Azərbaycan, yaxşı təəssüratla da qayıdıblar bura. Sən də o dəyqə yozursan başqa yerə.
Bəlkə də dostum haqlıydı, bu söhbəti uzatmaq istəmədim.
- Nastya yəqin qız uşağıdı, – sualı demək olar ki, təsdiq formasında verdim.
- Sözsüz.
- Sözsüz? – dostumun əminliklə “sözsüz” deməsinə təəccübləndim. – Sən hardan bilirsən ki, qızdı?
- Mən bunları çoxdan tanıyıram. Rus da olsalar anaları ciddi qadındı, hardasa bu məsələdə bizimkilərə oxşuyur. Bəlkə də elə Bakıda olanda bizim adətlərlə tanış olub, xoşuna gəlib. Mən qızlıq-filan məsələləri deyirəm. Bir söz deyim, ama öz aramızda qalsın ha.
- Aha.
- Lyoşa özü bir dəfə mənə dedi ki, Nataşanı qız kimi alıb.
- Hmm, maraqlıdı.
- Ama sən düz deyirsən, hər ikisinin də bərk ürəklərindən keçir ki, mən Nastyanı alım.
- Al da, “tem bolee”, özün də deyirsən ki, qız uşağıdı.
- Yox qardaş, mən rusla yaşaya bilmərəm. Üstəlik,