çıxmadı.

***
Beş ay sonra bizi yenə qonaq çağırdılar. Olya türk filologiyasına qəbul olmağa qəti qərar vermişdi, artıq tarixdən, rus dilindən müəllim tutmuşdular, anası sevinirdi, – nəhayət, qızı model olmaq fikrindən vaz keçmişdi. Hamı sevinirdi (mən də guya sevinirdim), dostum yenə də eyni vədləri verirdi, – qəbulda kömək eliyəcək, praktik türk dilini öyrədəcək, şirkətə işə götürüb bir aylıq İstanbula göndərəcək və s.
Lap pisi o oldu ki, həmin üçüncü qonaqlıqda bir ay sonra ad günü olacaq dostuma bacılar ayı oyuncağı, bir də Pier Cardin-dən köynək hədiyyə elədilər. İkisinin adından. Pis o mənada ki, Sadıxın ümidləri, ehtirasları daha da alovlandı. Dostum bir az naz eləsə də hədiyyələri götürdü. Gözləri parıldayırdı. arada mənə göz vurub “İşlər yaxşı gedir, deyəsən”, – dedi.
Evdən çıxanda yenə ənənəvi olaraq gəzişməyə qərar verdik. Hava yaxşı idi. Yaxşı hava, hədiyyələr – yeni ümidlər, ehtiras.
- İndi mən neyniyim? Sonra da məni qınıyırsan… Elə özüm də özümü hardasa qınıyıram, – birbaşa mətləbə keçdi.
- Padarkalara görə deyirsən? – dostumun ürəyindəkiləri o dəqiqə oxudum.
- Hə də… Səncə kimin ideyasıdı?
- Heç ağlına gətirmə, – dərhal cavab verdim.
- Dəqiq?
Elə bildi deyəcəm ki, bu Olyanın ideyasıdı.
- Əlbəttə, anasının, ya da Nastyanın ideyasıdır. Ya da dədəsinin, – dedim.
- Hə, düzdü, – dostum dərindən nəfəs aldı. – Nataşa hələ də ümid eliyir ki, böyük qızını alacam. O gün də işdə dədəsi bir xeyli təriflədi ki, qızım Nastya belə bacarıqlı qızdı, yemək bişirməyi bacarır, təmizkardı.
- Al da, keçən dəfə də demişdim, tem bolee qız uşağıdı. Sən kəndə apar, mamangil deyinib-deyinib axırda bezəcəklər. Uşaq da olandan sonra…
- Qulaq as, bəlkə elə sən alasan, – dostum birdən başına yeni ideya gəlirmiş kimi dedi. – Ata-anasını da tanıyırsan, inandırım səni, alsan, başına dolanacaqlar.
- Səy-səy danışma.
- Özü də tərbiyəli qızdı, ən əsası qız uşağıdı. Sənə yaxşı arvad olacaq. Burda propiska olarsan, şirkətimdə