m deyil, maksimum ayda bir dəfə zəng edib on-on beş dəyqə danışmaq olar, qoy görsün ki, indidən diqqət göstərirəm ona. Qoy böyüsün, sonra sevərəm onu. Amma indi böyük məmuniyyətlə ayaqlarından öpərdim, – dostum heç cürə yüngülvari sevgi macəraları arzusunu başından çıxara bilmirdi.
- Düzünü de, dizdən yuxarı, yoxsa dizdən aşağı? – məndə də az yoxuydu, bir yandan onu bu işdən çəkindirməyə çalışırdım, amma arada belə atmacalarla, suallarla onu qızışdırırdım.
- Hər ikisini.
“Mən də öpərdim ayaqlarından,” – sakitcə fikirləşdim və dərindən nəfəs aldım…
Düzü, dostumu qınamaq da olmazdı. Olya ilə bağlı ehtiraslar baş verəndə mən aspirant idim, orta məktəbdə 8-9-cu siniflərə cəbrdən dərs deyirdim. Şagirdlərimin içində “olya”ların bəziləri artıq nimfetkalıq dövrünə qədəm qoymuşdular. Mən yaraşıqlı olmasam da, çirkin də deyildim, səliqəli geyinirdim, XS-lə ətirlənib sinfə girirdim. Seriallara baxan, erotik jurnallar oxuyan, bəzənsə bloklarda öz sinif yoldaşları ilə öpüşən bu nimfetkaların bəziləri mənə söz atmaqlarından qalmırdılar.
Səkkizinci sinifdə oxuyan Alyona isə bir dəfə dərsin ortasında elə uşaqların yanında mənə gülə-gülə dedi: “Али Мусаевич, приходите ко мне ночью, дома у нас никого не будет, уверяю вас.” (“Gecə mənim yanıma gəlin, sizi inandırıram evimizdə heç kəs olmayacaq”.) Uşaqlar gülüşməyə başladılar, mənsə dilim topuq çala-çala “Как тебе не стыдно?! Как ты можешь говорить такие вещи на уроке?” (“Utanmırsan?! Dərsdə belə şey demək olar!”) – guya bunu danladım. Uşaqlarsa pıqqapıq gülüşdülər. Alyonanın şıltaqcasına dediyi sözlər huşumu az qala başımdan çıxarmışdı, bir müddət bu sözlərin təsiri altındaydım. Həmin sinfə girəndə o qızı görüb həyacanlandığımdan tez-tez udqunurdum…

***
Bir dəfə də bazar günlərinin birində səhər, bu dəfə ona qalmış telefon zənginə oyandım:
- Günorta Bakı restoranında görüşmək lazımdı, təcili bir məsələ var, – dostum sakit səslə desə də səsindəki yüngül titrəyişi o dəqiqə hiss etdim.
- Nə təcili iş?! –