həyacanla soruşdum, amma restoran sözündən anladım ki, “təcili iş” ölüm-itim, dava-qəzayla bağlı olan məsələ deyil. – Kankret de, nə təcili işdi elə?
- Gələrsən deyərəm, – dəstəyi yerindən asdı.
Restoranda dostumu dilxor gördüm… Ağzını açmamış fəhmlə başa düşdüm ki, yenə də qarnının ağrısı Oleçka olacaq. Ürəyini boşaltmağa başladı, anladım ki, məni ora çağırmaqda məqsədi dərdini söyləyib yüngülləşmək, həm də məndən məsləhət almaqdı. Məlum oldu ki, iki gün imiş Lyoşadan xəbər-ətər yoxuymuş. Sadıx üçüncü gün evlərinə zəng edir, telefonu Olya götürür, salam-kəlamdan sonra deyir ki, atası xəstəxanadadı, kor bağırsağını kəsib atıblar. Nədənsə Olyanın soyuq tonda danışması dotumun xoşuna gəlməyibmiş.
Qısası, dostum qorxuya düşmüşdü, ona elə gəlmişdi ki, Oleçka onun ürəyindəkiləri oxuyub, niyyətini, gələcək planlarını bilib, telefonda soyuq danışmaqla bir növ işarə vurub ki, məndən ümidini üz, məni ürəyindən, xəyalından sil getsin. Həm də Sadıx umurdu ki, mən bəlkə bu dəfə ona ürək-dirək verəcəm, deyəcəm ki, əşi fikir vermə, yəqin atasına görə kefi olmuyub, sonra zəng edərsən, bayramların birində qıza hədiyyə alarsan-filan. Bu dəfə mən onun ümid çırağını alovlandırdım. Dedim ki, ola bilsin, Oleçka soyuq danışmaqla əksinə elə sənin soyuqluğuna işarə vurub, yəni haralardasan, niyə zəng etmirsən, gəlmirsən, maraqlanmırsan, ancaq atam işə çıxmayanda zəng edirsən. Düzü, iki aydan çox idi onlara qonaq getmirdik, üstəlik, dostum özü etiraf etdi ki, bir aydan çoxdu onlara, evə zəng etmir.
Dostumun gözləri parıldadı, “Doğrudan?” – soruşdu. “Yüz faiz deyə bilmərəm, çünki adam ürəyi oxuyan deyiləm, ama bu mümkündü, üstəlik nəzərə al ki, Olya yeniyetmədi, bu yaşda olan qızlar keçid dövürünü yaşıyırlar, çox həssas olurlar,” – dedim. Sakitləşdi.

***
Diplomumu alan kimi Bakıya qayıtdım. Sadıx işiylə bağlı Moskvada qaldı. Bakıya gələndə restoranda görüşüb keçmiş xatirələri yada salırdıq. Dediyinə görə üç ildən çox idi Lyoşagillə əlaqəni tam itirmişdi.
- …Kak na