a zlo , Lyoşa şirkətimdən çıxhaçıxda mən ürəyimlə bağlı bir aylıq Almaniyaya müalicəyə gedəsi oldum. Berlindən qayıdanda da bir müddət başım şirkətin işlərinə qarışdı. Evlərinə zəng elədim, götürən olmadı. Getdim evlərinə, başqa adamlar köçmüşdü ora. Tərslikdən işə düzəldiyi zavodun da adı yadımdan çıxmışdı, heç olmasa adresi öyrənib gedib tapmaq olardı, – dostum yana-yana heyfslənirdi. (Onda mobil telefon hələ təzə-təzə satışa çıxırdı). – Olyanı da bilmədim nə oldu, kimə qismət oldu.
- Əcəb oldu, – deyib göz vurdum.
Sadıx əlini yelləyib nırç elədi, – yəni dediyin heç vecimə də deyil…
İllər keçdi, Lyoşa, Nataşa, qızları yavaş-yavaş yadımızdan çıxdı. İnterneti öyrənəndən sonra yandex.ru, rambler.ru saytlarında Olya Beryozkina yazıb axtarsam da tapa bilmirdim. Nəhayət, odnoklassniki.ru çıxanda orda özümə ünvan açıb artıq iyirmi dörd yaşa girmiş Olyanı asanlıqla tapdım. Demək olar ki, İrina Alfyorova olmuşdu, ağzımın suyu axa-axa səhifəsindəki iyirmi doqquz şəklin hamısına baxdım. Rusiyada müxtəlif illərdə gözəllik, model müsabiqələrində yay, qış geyimlərində (yarımçılpaq Qar Qızı daxil olmaqla), çimərlik paltarlarında, cürbəcür rəngli penuarlardaydı. Şəkillərin hamısında (bütün rus qızları kimi) gülürdü, – bir sözlə, Oleçka həyatından razı idi.
Diqqətimi Antalyada çəkdirdiyi üç şəkil çəkdi. Birincidə Oleçka saçının sarılılığına görə ruslara, xoxollara, qalın bığına, bir də burun formasına görə bizimkilərə oxşayan cavan oğlanın qucağında oturmuşdu, gülürdü. (“Axırda səni elə yenə bizimki bişirdi,” – mexaniki fikirləşdim). O biri şəkildə (həmin oğlanla) Olya, deyəsən, gecə klubunda lap qısa dondaydı, sinəsini qabağa vermişdi, hər ikisi dodaqlarını öpüş üçün bir-birinə yaxınlaşdırmışdı. Üçüncü şəkildə sevgililər gecə palma ağacının altında dayanıb ay işığında busə dadırdılar. Hər şəklin altında isə With my dear friend Arsen Manucharyan (“Əziz dostum Arsen Manuçaryanla”)