yeddidən axşam saat altı-yeddiyə qədər meşədə başqa fəhlələrlə bir yerdə kəsib doğradığı ağacları yük maşınına yükləyirdi. Qarlı, çovğunlu günlərdə rütubətin adamı az qala boğduğu iyul-avqust aylarında “uff” demədən, şikayət etmədən qan-tər içində işləyirdi ki, evə pul aparıb ailəsini dolandırsın, qızının universitet pulunu ödəsin. Dostum da, sağ olsun, insaflıydı, Rusiyanın o böhranlı illərində Lyoşanın, o biri fəhlələrin də pulunu artıqlamasıyla verirdi.
Biz qonaq otağına keçib oturduq. Masada nələr yox idi. Şuba, olivye, paytaxt, göbələk salatları, bahalı “İmperial” arağı, iki şüşə şampan, qrafində qırmızı, ağ şərab, cürbəcür meyvə, gilemeyvə şirələri, borjomi, limonadlar və s.
Tez dostumdan pıçıltıyla soruşdum:
- Bə o biri bacısı hanı?
(Yolda Sadıx təsvirsiz-filansız eləcə demişdi ki, Nastyadan başqa Lyoşanın səkkiz, ya doqquzuncu sinifdə oxuyan Olya adında kiçik qızı var).
- Gözünə girsin o biri bacısı. Bir yerdə girmişik də içəri. Mən nə bilim hardadı? – cavab verdi, başa düşdüm ki, Sadıx məndən əvvəl iki dəfə burda olanda Olyanı görə bilməyib deyə “yersiz” sualım onu əsəbiləşdirdi.
- Çöldə danışarıq, – hirsimi boğub sakitcə dedim.
Nəhayət, Lyoşa, arvadı və böyük qızı gəlib süfrə arxasında oturdular.
- Olya hardadı? – dostum gözləmədiyim halda mənim sualımı Lyoşaya verdi.
“Buna bax e…”, – ürəyimdə dostumu söydüm.
- Məktəbdədi, bir azdan gələcək. Bilir ki, gələcəksiz, – Nataşa ərini qabaqlayıb cavab verdi.
- Bu da mənim ən yaxın dostum, Əli Musayeviç. Sizə onun haqqında çox danışmışam. Alik də deyə bilərsiz, inciməz, – nəhayət, dostum məni evdəkilərə təqdim etdi.
Hamısı bir-bir əl uzadıb mənimlə tanış oldular. Az sonra Nataşa bişirdiyi isti yeməkləri, – yarpaq dolmasını, göyərtili, sarıköklü tacik plovunu, bir də özbək mantısını buğlana-buğlana mətbəxdən gətirib masaya düzən kimi dedi: “Yeyin dostlar, utanmıyın, qabda heç nə qalmamalıdı”. Sonra Lyoşa “İmperial” arağından süzdü və ilk tostu təbii ki, mənim, yəni təzə