ə qonağın sağlığına dedi.
Mən, səhərdən limonlu karamellə acı çaydan başqa heç nə yeməyən-içməyən ac tələbə dolmadan, mantıdan istədiyim qədər yesəm də, üçüncü qədəh “İmperialdan” sonra başa düşdüm ki, normanı bir az keçmişəm, – başım hərlənirdi, əşyaları cüt görürdüm. Bir də gic gülmək tutmuşdu məni, (çöpəgülənlik məsələsi), güclə özümü saxlayırdım ki, biabır olmayım. Özümü isə inandırırdım ki, ayığam və fikirlərimin cilovu əlimdədir. Lyoşa tualetə gedəndə (arvadıyla qızı mətbəxdə idi) tez dostumdan soruşdum:
- Olya niyə gəlmədi?
- Olya üstündə ağlasın.
- Olya, – kədərli tonda, bir az da inilitili səslə onu cırnatmaqçün dedim.
- Canına azar, – cırnadı. – Az zəhərlən də.
Sadıx elə bildi ki, mən içib keflənmişəm deyə bu sualı tez-tez verirəm. Hardasa haqlıydı, – məlumdur ki, içənlərin bəzilərində tormozlanma gedir, cavab alandan sonra da bir suala beş dəfə qayıdırlar. Amma Olya məsələsi tək içki ilə bağlı deyildi, – sərxoş olmasam da Sadıxa bu sualı ikinci dəfə verəcəkdim.
Gözlərimi yumub Olyanı təsəvvürümə gətirdim. Ağlıma başqa bir sifət gəlmirdi deyə, xəyalımda onu “Lolita” kinosunda baş qəhrəmanı oynayan Melani Qriffitə oxşatdım.
Biz həmin gün yaxşıca yedik-içdik, qarışdırdıq da, – araqdan sonra şampana keçdik. Brejnevin, Rusiyanın, Rusiya-Azərbaycan dostluğunun, Lyoşanın, arvadının, qızlarının (ən əsası orda olmayan, görmədiyimiz Olyanın) şərəfinə tostlar dedik.
Saat doqquza işləyirdi, getmək vaxtıydı, hər ikimiz Olyanı çox görmək istəyirdik. Mən yenə də bunu dostuma deyirdim, bir az da məzələnmək xatirinə, – o isə məni acılamağındaydı. Nəhayət, Sadıx diplomatik şəkildə, bir az da guya zarafatyana dedi:
- Deyəsən, Olya bu gün bizim kampaniyaya qoşulmaq istəmədi.
Anası o dəqiqə reaksiya verdi:
- Ah, tamam yadımdan çıxmışdı deyəm, Olya dərsdən sonra nənəsigilə getdi.
“Paho, vaxt tapdı da getməyə. Biz burda bayaqdan gözlüyürük, bu da nənəsigilə vaxt tapdı getməyə”. Sözsüz ki, dostum da mənim kimi fikirləşirdi.
-