türk dili fakultəsinə qəbul olsun, bir müddət mən praktik türk dilini ona öyrədərəm. Natalya Vasilyevna, inandırım sizi, bu sahədə onun uğur qazanma şansları çox olacaq. Siz də bilirsiz ki, Türkiyə Rusiya münasibətləri indi çox sürətlə inkişaf edir, – dostum, necə deyərlər, maşını işə salan kimi axıra qədər sürət pedalını basdı.
- Saşa, bu ki, əla ideyadır. – Nataşanın sifəti açıldı. – Elə bir ideya dediniz ki, məni də, deyəsən elə Lyoşanı da qane etdi. Hər ikinizə sağ ol düşür, mənə dəstək verdiyinizə görə.
(Yeri gəlmişkən, Saşa bir növ Sadıxın rus dilində olan qısa formasıdır). Lyoşa isə susmuşdu, deyəsən, arvadının dedikləriylə razılaşmağa məcbur olmuşdu.
Arada cansıxıcı sükut yarandı, hələ otağa girəndə diqqətimi çəkən xalçadan söhbət açdım. Nataşa elə buna bənd imiş, tez dedi ki, yetmişinci illərdə Lyoşa ilə Bakıda, istehsalat təcrübəsində olanda bu xalçanı alıbmışlar… Və başladı bizim milləti tərifləməyə. Gözəl Xəzər dənizi, çimərlik, bulvar, kabab, əncir, Bakı paxlavası, armudu stəkanda çay, gözəl Bakı qızları və nəhayət, qayıdanda özləri ilə divardan asılan xalçanı, iki yüz qramlıq qara kürü və beş şüşə “Şirvan” konyakı. (Lyoşa baş barmağını göstərib “Vo, heç də beşulduzlu erməni konyakından geri qalmır” – əlavə elədi).
İkinci fincan çayı içib saat on birə işləmiş ordan çıxdıq. Bizi qarşıladıqları kimi mehribanlıqla yola saldılar, bərk-bərk tapşırdılar ki, itib-batmayaq, tez-tez onlara qonaq gələk (Hiss olunurdu ki, söz xətrinə yox, ürəkdən deyirlər. Biz ikinci dəfə onlara qonaq getməyə bilməzdik, – axı heç olmasa bir dəfə də olsa Olyanı görməliydik).
Çölə çıxdıq, evin istisi bizi sıxmışdı deyə bir az gəzişəndən sonra maşına minməyi qərara aldıq. Dostumun ilk sözü bu oldu:
- Olya mənlikdi ha, – bu “kiçik bacını beynindən çıxart” xəbərdarlığıydı.
Soyuq hava üzümə vurmuşdu deyə ağlım özümə qayıtmışdı, başa düşürdüm ki, durub mübahisə etməyin mənası yoxdur: bir də məni dostum qonaq aparmışdı, mən onu yox.
- Onda, Nastya da mənlikdi,