, – acıqca dedim.
Dostum dinmədi… Dediyim kimi Nastya da yaraşıqlı, seksual qız idi, ancaq bizə elə gəlirdi ki, gözəllikdə kiçik bacısına çatmaz. Həm də Nastya, deyəsən, dostumdan kəsirdi. Çay gətirib dostumun qabağına qoyanda “Bu da sənin çayın”, “Piroqu isə özüm bişirmişəm”, “Xoşuna gəldimi?” (Guya xoşuna gəlməsə, dostum düzünü deyəcəkdi) kimi sözlərlə özünü istiqanlı göstərirdi.
Bir müddət susduq. Dostum sükutu pozdu:
- Deyirəm biz azərbaycanlılar çox axmax millətik… Düz demirəm?
Dinmədim.
- Bax, bu adamlar bizi adam hesab eliyib qonaq çağırıblar evlərinə, özün də gördün nələr yox idi süfrədə.
- Nə olsun ki?
- O olsun ki, onlar bizi qonaq çağırıblar. Biz də indi oğraş-oğraş danışırıq…
- Biz də yox, özündən danış. Cəm halında danışma…
- Əşi, necə yanı e. Sümsük kimi Olyaya gözün düşüb, görmürdüm guya. İndi də deyirəm Olya, sənlik deyil, o dəyqə deyirsən onda Nastya mənlikdi. Dediyimin canı odur ki, elə ikimizin də içi xarabdı… Mənlik, sənlik, Olya isə həll olunmamış məchul tənlik, – dostum bunu sakitcə, əsəbsiz dedi.
Nə gizlədim, gələcək flirt-filan üçün plan qurmasam da Olyaya gözüm düşmüşdü. Dərindən nəfəs aldım, evə çatana qədər bu barədə heç nə danışmadıq.

***
İki ay sonra Lyoşa bizi yenə evinə qonaq çağırdı, yenə də ərli-arvadlı bizi gülə-gülə qarşıladılar, keçən dəfəki kimi bol süfrə açmışdılar, iynə atsan ya salatın, ya da kompotun içinə düşərdi, hamı evdəydi, bircə Olya yoxuydu. Düzü, hər ikimiz narahatçılığımızı üzdə gizlətməyə çalışsaq da, bərk dilxor olmuşduq, əsəbləşmişdik, təxminən eyni cür fikirləşirdik, – axı biz gələndə bu canıyanmış niyə qaxılıb evdə oturmur. İndi də yəqin o biri nənəsigilə gedib.
Lyoşa “Russkaya Vodka”-dan süzdü, bu dəfə artıq tanışlığmızın yox, əbədi dostluğun sağlığına içdik. Bu sağlığı almansayağı bruderşaft (qollarımızı bir-birinə keçirməklə) qaydasında içsək də yalandan deyib-gülsək də ikimiz də əməlli-başlı dilxoruyduq. Nataşanın soyuq, içində qaynamış yumurtanın yarısı olan