borşu (xolodnıy borş) dadlı çıxmışdı, – üstəlik, bizə hörmət əlaməti olaraq heç bir yeməyə donuz əti vurmamışdı. (Guya biz, araq xəstələri, zina düşkünləri dini qadağaya sadiq Allah bəndələriydik).
Dostumun gözləri oynayırdı, o dəqiqə başa düşdüm ki, Olyanı axtarır, daha doğrusu, onu görmək istəyir, amma çəkinir, cürət eliyib ata-anasından soruşa bilmir ki, Olya hardadır, gələcəkmi. Dostum divardakı saata baxdı, bizim dildə yavaşca onunla məzələndim:
- Saata niyə baxırsan? İndi gəlməmişik?
Sualımı qulaqardına vurdu.
- Hmm, bilirəm, bilirəm, niyə elə narahatsan, – dedim.
- Bilirsənsə mumla. Deməyə ehtiyac yoxdu.
Nataşa əlində böyük qabda plovu (qarasıyla bir yerdə) mətbəxdən gətirdi.
- Yəqin ki, xoşunuza gələcək. Azərbaycanlı qadınlar kimi bacarmasam da, hər halda düşünürəm, pis çıxmayıb.
- Siz nəinki Azərbaycan, bütün xalqların xörəklərini bişirmək qabiliyyətində olan qadınsınız, Natalya Vasilyevna, – zəhmətkeş rus xanımına kompliment dedim.
Kompliment özünə də, ərinə də ləzzət elədi. (Ümumiyyətlə, bir şeyi deyim ki, rus kişilərinin əksəriyyəti dost-tanışları xanımlarına kompliment deyəndə özlərini az qala dünyanın ən xoşbəxt adamı hiss edirlər).
- Əla, əla. Görürsən, Nataşa, əsl şərq adamıdı Alik, gördün, necə məharətlə dedi, – Lyoşa əl çalmağa başladı. – Belə gözəl komplimentdən sonra, Nataşenka, – deyə-deyə hamımızın badələrini doldurdu, – hamımız ayağa qalxmalıyıq.
Ayağa qalxdıq, başım azca hərlənsə də ayaq üstə dura biləcək haldaydım.
- Mənim əziz Nataşam, – Lyoşa boğazını arıtladı. – Mənim gözəlim və sevgili qadınım.
- Qoy sizin sevginiz əbədi məşəl kimi yansın, – tez əlavə elədim.
- Oho, afərin, – Lyoşa mənə baxıb baş barmağını göstərdi, – Nataşenka, mən xoşbəxtəm ki, sənin kimi, Alik demişkən, müqayisə olunmaz, təkrarolunmaz gözəl arvadım var.
Nataşa razılıq əlaməti olaraq başını tərpətdi. Lyoşa sonra arvadına “Nataşenka, bir dəyqəyə aralan, dostlara bir söz deyəcəm,” – deyib hər ikimizi yanına