a çağırdı, qulağımıza “Mən sizə göz vuranda Qorko, Qorko (Горько! ) deyə qışqırmağa başlayın.
Biz öz yerimizə qayıdan kimi, Lyoşa bizə göz vurdu, xorla “Qorko” deyəndə, Nataşa əvvəlcə “Vı şto rebyata?” – təəccüblə soruşdu, həm də qəşş edib gülməyə başladı. Lyoşa iri qolları ilə arvadını bir göz qırpımında ağuşuna aldı, və onlar qonaqların yanında utanıb eləmədən on-on beş saniyə öpüşdülər. Nastya isə “Afərin, bravo!” – deyib əl çala-çala cingilitili səslə gülməyə başladı.
Elə hazırlaşırdım ki, soruşam “Olya hardadır?”qapının zəngi çalındı.
- Olya gəldi,- anası yerindən durdu, gedib qapını açdı. Dostumu bilmirəm, məni sanki cərəyanla vurdular.
Düzü, məni gic gülmək tutmuşdu. Çəpəki Sadıxa baxdım, dodağı qaçmışdı, – ikimiz də bir-birimizin ürəyindəkiləri asanlıqla oxuya bilmişdik. (“Axır ki, gəldi çıxdı.”) “Qonaqlar çoxdan gəlib?” – dəhlizdən incə bir səs gəldi. “Bir saat olar”, – anası cavab verdi.
- Bu da bizim Oleçka, – anası məktəbdən gələn kiçik qızını bizə təqdim etdi.
Hər ikimiz “Oçen priyatno,” – deyib əl verib görüşdük. Onun küçədə şaxtadan soyumuş əllərindən hər ikimizin canına istilik gəldi, yanaqları qızarmışdı. On dörd-on beş yaşlı bu gözəl (model) qızın yaşıl, sehrli gözlərinin iriliyi, canlı olması, gülümsəyərkən dodaqları (nədənsə şaxtadan dodaqları çatlamamışdı) və gözlərinin sehri qarşısında hər ikimiz diz çöküb sevgi etirafı etməyə hazır idik. Bir az rus aktrisası İrina Alfyorovanın cavanlığına oxşayırdı. Ani olaraq fikirləşdim: ay Abdulov, sən kef çəkibmişsən ki.
Dərslərindən, müəllimlərindən, tarix üzrə olimpiadada, şəhər turunda birinci yer tutmağından danışdı, bacısı kimi, cingiltili səsiylə, bir az da şıltaq manera ilə dil-dil ötürdü. Dilim qurumuşdu, heyran olmuşdum Olyaya, çox güman ki, vurulmuşdum…
Sonra anası modellərdən söz saldı, mənə baxa-baxa bu sənəti söydü, yıxdı-sürüdü. Olya isə narazı halda “Yenə anam başladı”, – mızıldandı, anası istəyirdi ki, mən də model sənətini, bu işlə məşğul olan qızları pisləyim,