Martın əvvəli, adamların yuxudan doymadığı bir vaxtda, üstəlik bazar günü səhər Moskvada, VDNX metro stansiyasının yanında kirayə tutduğum balaca otaqda köhnə telefonun qulaqdeşən, murdar səsi məni şirin yuxudan oyatdı. Divar saatına baxdım, doqquza on dəqiqə işləyirdi. Dostum Sadıx salamsız-kəlamsız gümrah səslə dedi:
- Saat bir üçün hazır ol, gəlib səni Lyoşagilə qonaq aparacam!
- Nə qonaqlıq?! Başın xarab olub, ay ………! Saat hələ doqquz…
- A kişi, bir dəyqə səbr elə də. Həmən bu Lyoşagil göyçəlilər kimi qonaqsevən, ürəyigeniş adamlardı. Arvadı Natalya Vasilyevna, elə bilirsən…
- Eee, elə üyüdüb tökürsən də!…
- Axıra qədər qulaq as. İnandırım səni, arvadı Nataşanın dolması bizim arvaddarın bişirdiyi dolmadan geri qalmır. Tələbə adamsan, paket supu əvəzinə dolma, ətli, şabalıdlı plov yeyərsən, ağzın dada gələr. Duranda mürəbbəylə bir stəkan acı çay içərsən, orda nə qədər istəsən tıxarsan. Bir də ki, ay dost, səncə….
Telefonun düyməsini basıb səsini kəsdim, dəstəyi isə qırağa qoydum ki, qayıdıb mənə bir də zəng eləməsin. “Tüpürüm sənin qonaqlığına”, – donquldanıb az sonra yuxuya getdim.

***
- Xoş gəlmisiz. Nəhayət ki, gəlib çıxdız.
Qapıda bizi, – ətirlənmiş, təraşlanmış iki qarabalanı irigövdəli, hündürboylu, kazakbığlı Lyoşa (ruslarda Lyoşa Aleksey adının adi danışıqda işlənən formasıdır), başı onun çiynindən olan arvadı Nataşa, bir də böyük qızları Nastya gülərüzlə qarşıladılar, paltolarımızı alıb asılqandan asdılar.
- Tortu neynirdiz, evdə varıydı, – Nataşa nazla deyib dostumun ona uzatdığı tortu, qızılgülləri götürdü, ürəkdən “Spasibo” deyib mətbəxə keçdi.
Qırx səkkiz yaşlı Lyoşa dostumun taxta şirkətində işləyən fəhlələrin içində ən güclüsü, enerjilisiydi. Ali təhsilli bu enlikürək, nəhəng kişi bir vaxtlar Moskvanın hərbi-sənaye zavodlarının birində mühəndis işləmişdi. SSRİ dağılanda zavod bankrot olduğundan, ailəsini dolandırmaqçün Lyoşa fəhləlik eləməyə məcbur olmuşdu, – dörd ilə yaxın idi qış-yay, səhər saat