İki sevgili varmış Hanı insanın içini kıpır kıpır etdirən ümid dolu bir
sevgiymiş onlarınki. Evlənməyi düşünürlərmiş. Deyərkən bir gün
cavanın xaricinə getmə məcburiyyəti doğulmuş. Qız gözyaşları
içində qalmış. Onsuz necə yaşayacağını bilməyirmiş. O zaman cavan
cibindən bir üzük çıxartmış və demiş ki 'Mən iki il sonra dönəcəyəm.
Əgər döndüyüm günə qədər barmağından bu üzüyü heç çıxartmazsansa məni
həqiqətən sevdiyini anlayacağam və dərhal evlenecegiz.' Gənc qız çarəsiz
qəbul etmiş. Uşaq getmiş.

Qız üzüyü heç amma heç çıxartmamış. Taa ki... Taa ki sevgilisini
qarşılamağa getdiyi günə qədər. O gün sahildə dayanmış özünə
nişanlısını gətirən gəminin sahilə yanaşmasını izləyirmiş həyəcanla.
Birdən göyərtədə cavanı görmüş. Ürəyi ağızına gəlmiş. Sevinc içində
özünü göstərməyə çalışmış.

Əlini cibindən çıxardıb yelləyim deyərkən "şıp" deyə bir səslə diksinmiş.
Üzük barmağından düşmüs, dənizin dərinliklərində itib getmiş! Nə
etdisə, nə söylədisə cavanı razısalma edə bilməmiş. Uşaq qızı tərk
etmiş. Zaman keçmiş.

Qız bir gün həmişə nişanlısıyla birlikdə getdikləri balıqçıya getmiş.
Birdə baxmış ki cavan orada! Dərhal yanına yaxınlaşıb olanları
izah etməyə çalışmış. Cavan ilk başlarda bir az soyuq davrandısa da
sonunda yelkənləri suya endirmiş. Uzun ayrılığın gətirdiyi həsrətlə
bir-birlərinə sarılmışlar. Xoşbəxtlik üzlərində oxunurmuş sanki. Bu
hadisənin şərəfinə dərhal yemək sifariş vermişlər. Bir neçə dəqiqə sonra bir
qabda balıqları gəlmiş. İştahla çəngəl bıçaqa davranmışlar.

Balığı kəsdiklərində içindən nə çıxmış deyərsiniz?

Üzük dediniz Elədi?

Bilmədiniz.

Sümük!