“Evləndikdən 21 il sonra yeni
sevgi parıltısına rast gəldim...
Bir müddət əvvəl həyat
yoldaşımdan qeyri bir
qadınla gəzməyə çıxmışdım.
Bu, həyat yoldaşımın
təşəbbüsü idi.
– Onu nə qədər sevdiyini
dərindən dərk et – deyə
həyat yoldaşım mənə
məsləhət vermişdi...
Həyat yoldaşımın, birlikdə
gəzməyi və vaxt keçirməyi
tövsiyə etdiyi həmin qadın
Anam idi. 19 il əvvəl həyat
yoldaşını – atamı itirmişdi.
Ancaq iş həyatım, gündəlik
məşğuliyyət, boynuma düşən
məsuliyyət, üç uşaq atası
olmağım – bütün bunlar
Anama tez-tez baş
çəkməyimə mane olurdu.
Nəhayət, bir gün ona zəng
vurdum, şam yeməyinə
dəvət etdim. Həyəcanla
soruşdu:
– Oğlum, halın necədir,
səhhətin yerindəmi? – çünki
gec edilən zənglərə adət
etməmişdi, narahat idi.
– Hər şey yaxşıdır, ay ana –
dedim, – səninlə baş-başa
qalmaq istəyirəm.
– Elə ikimizmi? – anam
soruşdu. Bir qədər sükutdan
sonra əlavə etdi: – Mən də
bunu çox istəyirəm.
Cümə axşamı işdən sonra
yanına getdim. Bir az
həyəcanlı idim. Yanına
çatdıqda o da narahat
görünürdü. Qapının
kəndarında dayanmışdı, məni
gözləyirdi. Əyninə qəşəng
paltar geyinmişdi.
Vəfatından qabaq atamın
ona aldığı son paltarı idi,
deyəsən. Anam gülümsədi:
– Hamıya dedim ki, bu gün
oğlumla gəzməyə çıxacağam.
Sevindilər. Qayıtdıqdan
sonra onlara danışacağım
xəbərlərin intizarındadırlar.
Adi, ancaq dəbdəbəli və sakit
yeməkxanaların birinə
getdik. Anam qoluma
girmişdi. Sanki ölkənin birinci
xanımı idi.
Əyləşdik. Menyudakı
yeməklərin adlarını oxumağa
başladım. Anamın gözləri
yaxşı görmürdü. Odur ki,
yalnız iri yazılmış hərfləri
oxuya bilirdi. Soluq dodaqları
ilə gülümsəyərək üzümə
baxırdı. Dilləndi:
– Vaxtı ilə sən balaca olanda
mən sənə bunları
– oxuyurdum.
– – Sənə olan borcumun
azacıq hissəsini, belə şeylərlə
ödəmək vaxtıdır, ay ana –
dedim, – sən rahat ol.
– Şam edə-edə xeyli danışdıq.
Söhbətimizdə qeyri-adi bir
şey yox idi: ötüb-
keçənlərdən, yeniliklərdən
danışırdıq. Başımız söhbətə o
qədər qarışmışdı ki,