vaxtın
necə keçdiyini hiss
etməmişdik. Artıq gecə
yarıdan keçmişdi.
Yeməkxanadan çıxdıq. Evinə
çatdıqda anam dilləndi:
– – Növbəti dəfə birlikdə şam
etməyə nə deyirsən? Ancaq
bu dəfə mənim hesabıma
olacaq.
– Əlini öpdüm və ayrıldım...
– Bir neçə gün sonra anam
ürək tutmasından vəfat etdi.
Vəfatı elə qəfildən oldu ki,
heç nə edə bilmədim.
– Bir neçə gün keçdi. Anamla
şam etdiyim yeməkxanadan
bir məktub aldım. Anamın
yazısını tanıdım:
“Qabaqcadan hesabı
ödəmişəm. Bir daha səninlə
şam edə bilməyəcəyimi hiss
etmişdim. Nə isə... Başlıcası,
iki nəfərlik hesabı ödəmişəm
– sən və həyat yoldaşın üçün.
Çünki sən həmin gecənin
mənim üçün nə qədər
əhəmiyyətli olduğunu, kaş
biləydin! Bunu heç vaxt başa
düşməyəcəksən... Səni çox
sevirəm, əziz balam!”
– Bu dəqiqələrdə “sevgi” və
“səni sevirəm” kəlmələrinin
mənasını başa düşdüm,
anladım. Başqasına sevgimi
yaşatmağın mənasını da dərk
etmişdim...”.
– Valideyn, xüsusilə də Ana –
həyatımızın ən əhəmiyyətli
cövhəri olmalıdır... Odur ki,
layiq olduqları şeyləri onlara
bəxş edin, layiq olduqları
vaxtı onlara ayırın! Bəli, bu,
Allahın və onların sizin
üzərinizdəki təxirəsalınmaz
haqlarıdır!
– Sonda ümid edirəm ki, bu
hekayə valideynlərinin
qədrini bilməyənləri
ayıldacaq, bizi də bu işdə
vasitəçi