- Əli, mənim sevgilim idi. Amma
hər şey çox qarışdı. Nə isə bir
səhv baş verib. Neçə il onu
tanıyırsan ?
Leyla:
- Üç il tamam olacaq. Biz həftənin
cüt günləri bu dama çıxardıq.
Tək günləri işə gedəri.
Aysel :
- Mən də onunla bir ildir tanışam.
Onunla tək günlər görüşürdüm.
Cüt günlər güya işi var idi. Amma
əslində səninlə görüşürdü! O
bizim ikimizi də aldadırdı.
Leyla :
- Əclaf !!! Keçən həftə demişdi ki,
yeni mahnı yazmaq istəyir adı
“Aysel” . Sənin adın nədi ?
Aysel başı ilə təsdiqlədi. Leyla
dedi :
- Deməli ikimizlə də oynayırdı.
Əclaf! Mən də ona görə özümü
atmaq istəyirdim. Alçaq!!
Yalançı ! Fırıldaq! Deyirdi ki,
evlənəcəyik .Özü də sənin kimi
qızlarla fırlanırdı.
Leyla damın ortasında oturub
dizlərini qucaqlayıb ağlamağa
başladı:
- Hhh..hhh … Həmişə belə olur.
Gözəl oğlanlar sadəlöv qızları
aldadır. Necə ona inanırdım? Elə
bilirdim ki, ən yaxşı oğlan odur.
Elə bilirdim ki, sevir məni. Amma
əslində yalançının biri idi. O
mənə layiq deyildi. Zibil ..Yaxşı
oldu, öldün. Yaxşı oldu sənə..Məni
oyuncaq kimi oynadırdın.
Aysel də hönkürüb ağlamağa
başladı. Bir anın içində bir illik
sevgisi nifrətə çevrilmişdi. O
Əliyə nifrət edirdi. Əli ona layiq
deyildi. Onu aldatmışdı. Zibil
yerinə qoymuşdu. Aysel göz
yaşlarını silib ayağa qalxdı. Sonra
Leylaya baxıb dedi:
- Axmaqlıq eləmə ! Özünü atma !
O buna layiq deyil !
Sonra çantasını götürüb yavaş –
yavaş pilləkənləri enməyə
başladı. Addım səsləri getdikcə
uzaqlaşıb blokun sükuta qarışdı.
Bir az da gözləyəndən sonra
Leyla gözlərini silib gülməyə
başladı. Bu an telefonuna zəng
gəldi.
- Alo
- Alo Nərgiz , haradasan, qızım ?
- Damdayam, ata . Binamızın
damında.
- Nə edirsən orada ? Düş gəl evə .
- Heç , quşlara baxırdım. İndi
gəlirəm.
Nərgiz telefonu bağladı. Əslində
Nərgiz bu binanın sonuncu
mərtəbsində qalırdı. Hər dəfə
damlarına kimsə çıxanda
evlərindəki çilçıraq əsirdi. Nərgiz
bir ildən çox idi ki, eyvanlarında
oturub, həmişə damlarına çıxan
iki gəncin