hər şeyi. Amma bacarmadıq! Sevgimiz çox zərif imiş. Elə ilk zərbələrdən məğlub oldu. Bu sevgi yalnız bir adama qalib gəldi – mənə! Hər şey mənə qalib gəldi… Məni buralardan uzaqlara götürən böyük qatara bənzədirdim səni. Heyf, relslər səni dolandırıb eyni yerə gətirdi… Bağışla! Həyatının ilk sevgisini sənə bu cür yaşatdığım üçün bağışla. Səni mümkün olduğundan daha çox sevə bilmədiyim üçün, sənin istədiyin kimi olmadığım üçün və səni hirsli halda “münasibətlərimizə son qoyaq” deməyə vadar etdiyim üçün bağışla!…
…Nəhayət Rauf başını qaldırıb qarşıdakı sütuna baxdı. Sütun tək idi – Dəniz artıq qatara minmişdi. Qatarın qapıları bağlandı. İnsanların bəziləri qatara yetişə bilmədiyi üçün heyfslənir, bəziləri də qapının təkrar açılıb – örtülməsindən istifadə edərək qatara minəcəkləri ümidilə düz qapının yanında dayanmışdılar. Gözlərini çevirib qatarın pəncərəsindən son dəfə Dənizə baxmaq istədi. Lakin, çox çətin idi. Sanki, indiyə qədər həyatındakı bütün günahlarını reklam afişası kimi qatarın pəncərələrinə yapışdırmışdılar. Heç cür başını qaldırıb baxa bilmirdi. Heç bir şey edə bilmirdi! Raufu onu buralardan aparan qatara bənzədən qızı indi başqa bir qatar Raufdan uzaqlaşdırırdı. Dəmir təkərlər yenidən eyni mahnını ifa edərək uzaqlaşırdı…

… Sevdiyin adamı unutmaq çətin olur, hətta bəzən heç unutmaq olmur deyirlər. Amma heç də belə deyilmiş – artıq Rauf əvvəlki kimi həyatını davam etdirirdi. Yenə tək, yenə sevgisiz, yenə rahat. Dənizlə bağlı bütün xatirələri də sanki, qatarın son vaqonuna yükləyib göndərmişdi…

Bir dəfə dərsdə yanındakı oğlanla söhbət edirdi. Birdən uşaqlar gülərək Raufun üzünə baxdılar – müəllim əlindəki sənədi musiqi kollecində dərs deyən müəllim tanışına çatdırmaq lazım olduğunu deyibmiş, qrupun sözbaz uşaqları da oranı Raufun yaxşı tanıdığını deyiblər. Müəllim sual dolu baxışlarını və əlindəki sənədi Raufa uzatmışdı. Rauf əlacsız halda sənədi müəllimdən aldı…

Sənədi verib geri dönürdü. Birdən skripka səsi gəldi… Tez ordan uzaqlaşmaq