q istədi. Amma bacarmadı. Addımlarını yavaşıtdı. Bu o olmalı idi, hə bu o idi! Çünki, səs Dənizin oxuduğu dərs otağından gəlirdi… Bu təsadüf idimi?! Hər nə idisə ayaqları getmədi, dərs otağına girmək istədi. Girib Dənizin gözlərinə baxmaq istədi, ona sarılmaq, elə dərs otağındaca onu doyunca öpmək istədi. Elə indicə fikirləşdi ki, boş şeylər üstündə ondan ayrılıb. Elə indicə fikirləşdi ki, ondan üzr istəmək lazımdı. Onu çox sevdiyini bütün kollecin eşidəcəyi bir şəkildə bağıraraq demək istədi. Nəhayət indi anladı ki, o Dənizi çox sevir… Qapıya doğru getdi. Amma qapını içəridən açdılar – tənəffüs vaxtı idi. Həyəcanla Dənizin qapıdan çıxacağını gözlədi. Sonuncu adam da otaqdan çıxandan sonra anladı ki, Dəniz burda yoxdu! Skripkada başqası ifa edirmiş! Qızlardan birinə yaxınlaşıb Dənizi soruşdu…

Bütün yol boyu fikir onu götürmüşdü. Həyatında heç bu qədər peşman olmamışdı. Gərək getməzdi o kollecə. Ürəyində müəllimi də, bic – bic gülərək onu müəllimə göstərən qrup yoldaşlarını da söyürdü. İndicə qrup yoldaşının Dəniz haqqında dediklərini beynində təkrarlayırdı : “ Hə, Dənizi soruşursuz? O ailəsi ilə iki aydan çoxdur ki, başqa ölkəyə köçüb. Axır vaxtlar çox qəribə olmuşdu. Hər şeydən bezmişdi sanki. Hətta bəzən durduğu yerdə ağlayırdı. Dərdini də heç kimə demirdi. Başqa ölkəyə getdiyini də kollecdən öyrəndik”…

…Başqa ölkəyə getmişdi və heç bir şəkildə onunla əlaqə saxlaya bilməyəcəkdi. Gedərkən heç kimə bir söz deməmişdi və heç kimdən onun haqqında bir şey öyrənə bilməyəcəkdi. Ayrılmaları ona çox pis təsir edibmiş, hər gün ağlayırmış. Ayrılmalarından təqribən bir ay sonra başqa ölkəyə köçüb. Kaş ki, o cür ayrılmazdılar, onsuz da köçüb gedəcəkmiş Dəniz. Bəlkə də ayrılandan sonra getmək qərarına gəliblər… Rauf iki gün ancaq bu fikirlərlə yaşadı.

Artıq yay tətilinə az qalmışdı. Universitetlərin ən qaynar vaxtları idi. İmtahanlar, diplom işləri, kurs işləri bir – birinə qarışmışdı. Tələbələr əllərində kitab – dəftər universitetin içində ora – bura qaçırdılar.