Rauf isə hələ fikirlərdən ayrılmamışdı. Dərsdən sonra dənizkənarı parka getməyi qərara aldı. Bura da universitet kimi insanlarla dolu idi. İstilərin düşməsi artıq burda da özünü göstərirdi. Kimi ailəsi ilə, kimi sevgilisi ilə, kimi də tək dənizin seyrinə çıxmışdılar. Əllərini cibinə qoyub sakit addımlarla hərdən dənizə, hərdən də insanlara baxa – baxa yeriyirdi. Təqribən son beş ay ərzində ilk dəfə idi ki, bura tək gəlirdi. Qərarsız, ümidsiz, çarəsiz şəkildə addımlayırdı. Birdən dayandı, geriyə döndü. Bura dənizə daha yaxın yer idi. Bura son dəfə Dənizdən ayrıldığı və dənizlə baş – başa qaldığı yer idi. Dəniz son sözünü ona burda deyib getmişdi. Sonra həmin gün metroya düşəndə təsadüfən bir – birini orda görmüşdülər. Qatar gələnə qədər sütunlara söykənib susmuşdular. Sonra da Dəniz qatara minib getmişdi. Bu onun ilk və son gedişi olmuşdu…

Artıq iki saata yaxın idi ki, bir yerdə oturub xəyallara dalmışdı. Qalxıb evə getmək istədi, gedib doyunca yatmaq və bütün fikirlərdən azad olmaq istəyirdi. Yaxınlıqda 3-4 nəfər bir yerdə əyləşib deyib – gülürdülər. Hərəsinin də əlində bir musiqi aləti var idi. Onlardan birini dərhal tanıdı – bu Dənizin “Funtik” dediyi oğlan – Fuad idi. Dənizdən heç olmasa bir xəbər almaq ümidilə onlara yaxınlaşdı. Oğlanlarla görüşüb Fuadın üzünə baxdı. Fuad skripkanı götürüb yanındakılara 5 – 10 dəqiqəyə gələcəyini deyib Raufla daha sakit bir yerə gəldilər.

- Bilirəm onu soruşacaqsan. Əslində iki aydan artıqdı ki, mənim də ondan xəbərim yoxdu. Amma səndən ayrılandan sonra çox pis olmuşdu. Hər gün ağlayırdı. Skripkada sənə həsr etdiyi mahnını öyrənirdi. Amma skripkanı əlinə götürən kimi ağlamağa başlayırdı. Sonra başa düşdü ki, heç vaxt skripkada ifa edə bilməyəcək. Skripkanı atdı! Sonra kolleci atdı! Hərdən sənə nifrət etdiyini deyirdi, amma belə olmadığını özü kimi biz də gözəl bilirdik. Sənlə tanış olandan sonra elə xoşbəxt idi ki! Hər zaman səndən danışırdı, sənin insanlardan daha fərqli olduğundan danışırdı. Amma ayrılandan