n sonra sənin də onun nifrət etdiyi adamlar kimi olduğunu deyirdi. Amma yenə də səni unuda bilmirdi. Sonra bizdən də uzaqlaşdı. Əsəbləri pozulmuşdu. Bizə “siz sadəcə əlinizə musiqi aləti alıb vaxtınızı boşuna keçirən gicbəsərlərsiz” deyirdi… O səni çox sevirdi, təsəvvür etdiyindən qat – qat çox!!! Hər bir insan bu cür sevilməyi çox istəyər. Düzünü desəm hətta sənə paxıllığım tutur… İstəyirsən onun skripkada ifa etmək istədiyi mahnını ifa edim?…
Skripkanın həzin səsi küləksiz dənizin sakit ləpələri kimi ətrafa yayılırdı. Dəniz bu mahnını əvvəllər, Raufla ayrılmamışdan qabaq ifa etməyi öyrənməyə başlayıbmış. Amma nədənsə həzin və ayrılıq hissi doğuran bir mahnı seçib. Görünür nə vaxtsa Raufla ayrılacaqlarını hiss edirmiş!… Rauf artıq mahnıya qulaq asa bilmirdi. Fuadsa gözlərini yumaraq bu qəmli mahnını ifa etməkdə davam edirdi. Ordan uzaqlaşmağa başladı. Gözləri dolmuşdu. Nə edəcəyini, hara gedəcəyini, nə düşünəcəyini belə bilmirdi. Skripkanın səsi hələ də gəlirdi. İndi bu səsə Dənizi ondan alan qatarın təkərlərinin takkıltısı da qarışmışdı. Fuadın son sözləri də dumanlı şəkildə bu səsin içərisindən eşidilirdi : “O səni çox sevirdi, təsəvvür etdiyindən qat – qat çox!!! Hər bir insan bu cür sevilməyi çox istəyər. Düzünü desəm hətta sənə paxıllığım tutur…”

Bütün olanlar bir – bir gəlib gözlərinin önündən keçdi: evdən zəng edib onun üçün qız istədiklərini demələri, Dənizlə tanışlığı, sonra evə zəng edib evlənmək istəmdiyini deməsi, Dənizlə ayrılmağı, bu yaxınlarda anasının zəng edib kinayə ilə “sənin üçün istədiyimiz qızın toyudu” deməsi…

…Günlər Rauf üçün Dənizi aparan qatar kimi sürətli gəlib keçirdi. Artıq Bakıya qar yağmağa başlamışdı. Bəyaz dənəciklər həsrətin, keçmişin üstünü örtməklə bərabər, özü ilə bəzi xatirələri də gətirirdi. Şaxtalı və küləkli küçələrdə yenə o yolları gedib gəlirdi. Hər dəfə həmin pilləkəni keçərkən geriyə dönüb baxırdı – bəlkə Dəniz yenə ondan kömək istəyər deyə… Lakin, Dəniz çox uzaqlarda – köməyinə ehtiyacı olsa belə