yetişməyəcək qədər uzaqlarda idi… Dənizin sahilində saatlarla xəyala dalırdı. Lakin, xəyallar heç vaxt Dənizi geri gətirməyəcəkdi. Yenə dənizin sahilindəydi. Bir az kənarda bir qız gözlərinə dərin kədər çökmüş halda dənizə baxırdı. Üzündəki ifadədən az qala ağlayacağı hiss olunurdu. Ya kimisə düşünür, ya da düşünməməyə çalışırdı. Birdən telefonuna mesaj gəldi. Qiz mesajı oxuduqca gözlərindəki kədər yox olurdu. Sevincindən gözləri yaşarmağa başladı. Bu mənzərə Raufda yeni fikirlər yaratdı… Məktub yazmaq! Bütün düşündüklərini məktuba köçürmək. Ürəyində olanları, Dənizə demək istədiklərini – hər şeyi yazmaq. O zaman daha çox fikirləşməyəcəkdi. Məktubu yazarkən sanki, Dənizlə danışacaqdı. Və bir az da olsa özünü rahat hiss edəcəkdi…

… Soyuq və qaranlıq qış gecəsi. Tələbə yoldaşları yatmağa hazırlaşırdılar. Onları narahat etmək olmazdı. Ona görə də mətbəxə keçib işığı yandırdı. Pəncərədən soyuq küləyin qorxulu səsi gəlirdi. Ehtiyat üçün yanına çoxlu vərəq qoymuşdu. Nədən başlayacağını bilmirdi. Həyatında ilk dəfə idi ki, məktub yazacaqdı…

“Salam…
Müəllimim bir sənədi sizin universitetinizdəki bir müəllimə çatdırmağımı xahiş etdi… Mən sənədi müəllimə verib geri dönürdüm. Birdən sən oxuduğun otağın qapısı gözümə sataşdı…Yaxınlaşıb qapını açmaq istədim. Açıb səni görəcəkdim və gözlərinə baxacaqdım, məni bağışla deyəcəkdim. Bəlkə bunu deyə bilməyəcəkdim. Sadəcə gözlərinə baxacaqdım. Məni bu dünyadan götürüb cənnətə aparan gözlərinə… Bunu o qədər çox istəyirdim ki, qarşımdakı qapı min illərin açılmayan paslı zəncirləri ilə bağlanmış olsaydı belə onu qırmaq niyyətində idim… İndi qarşımdakı qapı mənə o qədər sehrli, o qədər maraqlı görünürdü ki, sanki, onu açdıqda başqa dünya açılacaqdı qarşımda. İllərin həsrəti götürüləcəkdi çiynimdən…
Əlimi həyacanla qapıya uzatmışdım ki, qapı birdən açıldı, hər kəs çölə çıxmağa başladı-zəngin vurulduğunun fərqinə varmamışdım. Hər kəs çölə çıxdı. Tələbələrin otaqdan çıxmağı bir neçə il kimi gəldi mənə. Sən yox idin…İçimdə daha