a bir ümid qığılcımı sönərək, məni bir az da tükətdi. Bir qrup yoldaşından səni soruşdum…Ailənlə başqa ölkəyə köçmüsən… Xoşbəxtliklər diləyirəm…

…Yeni ildi. Daha bir il arxada qaldi, daha bir ilim sənsiz kecdi!

İndi hər günüm darmadağın hər anım bezdiricidi. Hər şey məndən qisas alır.Qarşıma çıxan hər kəs sənə bənzəyir – amma hamısı soyuq baxışlarla baxır mənə, eynilə ayrılarkən sənə baxdığım kimi!!! Yuxularım da səni mənə göstərmək istəmir.
Gözlərim. Gözlərim hər yerdə səni axtarır, baxdığın hər yerə baxıram-bəlkə baxışların əks olunar deyə. Amma heç yerə mənə baxdığın kimi iz salacaq qədər baxmamısan! Qulaqlarım bircə sənin səsin üçün darıxıb. Xəyallarım səninlə olan günlərimi mənə təkrar göstərməkdən bezib, mənsə baxmaqdan yorulmuram. Dodaqlarımdan çıxan hər sozüm həsrət dolu. Və nəhayət qürurum. Qürurum…Səni məndən alan o qüruruma lənət olsun…

Həmin gün bir az gec gəlsəydi qatar. Metro stansiyasında ayrı-ayrı dirəklərə söykənmiş halda bir-birimizə daha çox baxsaydıq. Qatara minərkən gözlərindəki “icazə vermə gedim” kəlmələrini oxuya bilsəydim… Nə mənası var ki, indi bunların. İndi səndən çox uzaqda, sevgisini amansızcasına məğlub etmiş qürurum ilə baş-başa , çarəsiz haldayam.
Yeni ildi, qar yağır, hər kəs sevinir, mənsə əllərim qoynumda gözlərimi yumub üzümü göyə tutmuşam. Qar dənəcikləri ətrafımda uçuşur. Xəyallarımda yenə sən. İlk tanışdığımız vaxt… Sənlə keçirdiyim o sehrli, nağıl kimi günlər… Və ayrıldığımız gün, heç vaxt unutmayacağım son baxışın! Xəyallarım burda bitir və yenidən təkrarlanır…

Sən yoxsan sevgilim, bir zaman gözlərinə baxan gözlərim daim bir boşluğa dikilir. Həsrətin o boşluqdan içimə dolur və bütün vücudumla yoxluğunu hiss edirəm… İndi anlıyıram sənin içində alışıb yanan sevgi atəşini öz soyuqluğumla necə amansızlıqla söndürmüşəm. Ayrılanda sonra çox ağlamısan, o qədər çox ağlamısan ki, göz yaşlarından aramızda keçilməz dəniz yaranıb. İndi öz cəzamı çəkirəm-sənsizlik cəzası!

Bəlkə məktubumu oxumayacaqsan, bəlkə