ə getməliyəm, imtahana tələsirəm – deyərək, tez ayrılmaq istədi.
- Aaa , imtahanınız var? Uğurlar sizə…
Sonra cəld bir hərəkətlə əlini uzadaraq gülümsədi :
- Dəniz…
Bir anlıq duruxub, qızın üzünə baxdı. Cəmi beş dəqiqə öncə tanıdığı qız səmimiyyətlə əlini ona uzadaraq, adını deyirdi. Nəhayət, o da əlini uzadıb qızın əlcəkli əlini sıxdı:
- Rauf, çox şad oldum – deyərək azacıq gülümsədi.
- Mən də.
- Sağ olun… Hələlik…
- Sağ olun…

Ayrılıb universitetə doğru yeriməyə başladı. İçində qəribə hislər yarandı. Görəsən onun üçün istədikləri qız necə idi? Uzaq qohumlarının qızı olsa da, lap uşaq vaxtlarında görmüşdü onu. Həm gediş – gəlişləri yox idi, həm də artıq neçə il idi ki, rayondan çıxmışdı. Rayona gedəndə də yalnız bir neçə dostları ilə görüşür, çox adamlarla görüşməyə, çox yer gəzməyə həvəsi olmurdu. Buna görə də ailəsinin onun üçün istədiyi qızı heç cür təsəvvüründə canlandıra bilmirdi. Özündən asılı olmayaraq qohumlarının qızının indicə tanış olduğu qıza oxşamasını istədi. Xüsusilə, gülümsəyərkən ona bənzəsin. Elə yerişi də onun kimi olsun. Heç adını da bilmir. Dünən telefonda anası qızın adını da demişdi, amma eşitdiyi sözlərdən təəccüblənməsi və bütün olanlara görə hirslənməsi onda qızın adını yadında saxlayacaq hal buraxmamışdı. Amma indi istəyirdi qızın adı Dəniz olsun. Bir az öncə qulağında həzin mahnı kimi səslənən ad : Dəniz…

Vəziyyəti rayondan oxumağa gələn uşaqların standart vəziyyəti kimi deyildi. Adətən rayondan oxumağa gələn oğlanlar şəhərdə bir qız sevirlər. Aralarındakı sevginin tam alışdığı bir vaxtda ya institutu qurtarıb evə gedirlər, ya əsgərlik ortalığa düşür, ya da qızı şəhərli oğlana verirlər. Eyni zamanda bu vəziyyət rayondan gəlmiş qızların da başına gəlir. Lakin, Raufda vəziyyət belə deyildi. Onun sevdiyi qız yox idi. Özünün dediyi kimi, “sevgi aclığı” yaşamırdı. Düşünürdü ki, insan yalnız, bədəninin ehtiyac duyduğu şeyləri etməlidi. Fikirləşirdi ki, məcburən kimisə sevmək olmaz, vaxt gələcək