ı metrodan istifadə edirdi. Buna görə metroda da vəziyyət çətin idi. Qatarı gözləyirdilər. Hərdən bir – birinə baxır, bəzən ehtiyat edir, bəzən də cəsarətlənib sual verirdilər. Qatar gecikirdi. Bu gecikmədən istifadə edib daha bir neçə suallarına cavab aldılar. Axır ki, qatar gəldi. Qatarda adam həddən artıq sıx olduğundan bir-biri ilə sohbət etməyə imkan olmadı. Üç stansiyadan sonra düşdülər…

- Mən bu binada qalıram – deyərək, Dəniz addımlarını yavaşladı.
- Yaxşı.
- Rayona getmədiyinizə görə tam bekarsız. Bütün günlərinizi bu kitaba (gözləri ilə Raufun əlindəki bədii kitaba işarə etdi) həsr edəcəksiz?
- Gecələrimi də.
Güldülər. Dəniz gülməyinə ara verib, Raufun sözünü sözlə kəsdi:
- Bəlkə gecələrinizdən birini bir kinoya həsr edəsiz? Gələn həftə əla bir kino olacaq – birdən qaşlarını çatıb soruşdu – kinonu xoşlayırsız?
- Əlbəttə, olar…

Kinoya getmək əla təklif idi. Bunu bəhanə gətirib bir – birinin telefon nömrələrini öyrənmişdilər. Kinoya getmişdilər. Bir – birini bir az da tanımışdılar. Sonra bir yerdə dənizkənarı parka gedirdilər. Bəzən saatlarla telefonda danışırdılar. Hərdən Dəniz Raufun bir az soyuqluğundan şikayət etsə də, Rauf bunu havaların soyuq keçməsi ilə əlaqələndirib, zarafat edirdi. Sonra bir – birlərinə alışdılar. Gözlər darıxdı bir – biri üçün. Əllər bir – birinə toxunmaq üçün səbrsizləndi. Artıq Raufun qəribə soyuqluğu Dənizi qətiyyən narahat etmirdi. Çünki, Raufun yalnız ona məxsus olduğuna tam əmin olmuşdu. Özləri də bilmədən bir – birinə olan isti münasibət aralarındakı kövrək sevgi toxumunun cücərməsinə səbəb olmuşdu…

…Qatar artıq sürətini azaltdı. Metronun işçisi sütundan asılmış mikrafonu götürüb, sərnişinlərin xəttən kənarda durmalarını bildirdi. Hələ də sütunlara söykənib dayanmışdılar. Rauf birdən gözlərini Dənizin söykəndiyi sütuna dikdi. Lakin, Dəniz yerindən tərpənməmişdi, əli ilə qısa köynəyini şalvarının üstünə dartır, sadəcə vaxtın keçməsini gözləyirdi…
Dəniz açıq – saçıq geyən qiz