idi. Bu onun sərbəstliyindən irəli gəlirdi. Bu sərbəstlik onun digər hərəkətlərində də özünü təzahür etdirirdi. Tez – tez dostları ilə gəzməyə çıxar, bəzən evə gec gələrdi. İlk vaxtlar Rauf buna fikir vermirdi. Lakin, hər şeyin bir həddi var idi. Bir dəfə Dəniz Raufa zəng edib dənizkənarı parkda olduğunu dedi və onun da gəlməyini istədi. Rauf etiraz etmək istəsə də, Dənizi qırmamaq üçün dərsdən icazə alıb getdi. Dəniz parkda bir neçə oğlanla deyib gülürdü. Rauf yaxınlaşdı. Dəniz tez qalxıb ərköyün uşaq kimi Raufun üzündən öpüb sevincək dedi :

- Nə yaxşı gəldin, inanmırdım gələsən.
Sonra oğlanları Raufla tanış edib, sonda qeyd etdi:
- Bunlar mənim dostlarımdı.
Saçlarını müxtəlif rəngə boyayıb, yuxarı darayan, çənəsində nazik saqqal saxlayan Fuadı göstərib:
- Funtik isə mənim dərsdən sonrakı müəllimimdi. Özü gitara ifaçısıdı, amma skripkadan da yaxşı başı çıxır – dedi…
Rauf özünü son dərəcə sakit aparırdı. Nəhayət üzünü oğlanlara tutdu:
- İcazənizlə biz gedək.

Dəniz oğlanlarla görüşüb Raufun qoluna girdi. Bulvarın dənizin içərisinə girən hissəsinə getdilər. Burda adam az idi, həm də dənizə daha yaxın idilər.
- Dediyin dostların bunlar idi?!
- Hə, nədi, qısqandın?
- Yox əşi, nə qısqanmaq. Bir qız bir neçə oğlanın içində – burda qısqanmalı nə var ki!
- Qulaq as, onlar mənim dostlarımdı, ağlına başqa bir şey gəlməsin. Funtik isə mənə skripkanı öyrədir.
- Hə? Başqa nə öyrədir?
- Rauf bəsdi!
- Nə bəsdi? Dostlarım var deyirsən, görüşə gec gələndə dostlarımla idim deyirsən və dostlarını mənimlə tanış edəndə mənə rəngbərəng oğlan göstərirsən. Onlar sadəcə əllərinə musiqi aləti alıb vaxtlarını boşuna keçirən gicbəsərlərdi. Və sən onlara dostlarım deyirsən!

- Rauf, onlar ürəyitəmiz insanlardı – Dəniz artıq Raufun həqiqətən hirsləndiyini görüb, yalvarıcı nəzərlərlə üzünə baxdı.
Rauf bir az soyuqqanlı idi. Dəniz həmişə bundan qorxurdu. Bəzən küsür, lakin, Raufu itirməkdən qorxub, tez də özü