ü barışırdı. Amma indi lap çox qorxdu. Raufu heç vaxt belə görməmişdi. Raufu çox sevirdi, nə qədər çox sevdiyini Rauf belə bilmirdi. İndi çox sevdiyi bir insanı itirmək qorxusu ilə burun-buruna dayanmışdı. Gözlərini əlacsız şəkildə Raufa dikmişdi. Rauf isə baxışları ilə hirsini dalğalanan dənizə tökürdü. Nəhayət, gözlərini ləpələrdən çəkmədən dilləndi:
- Bir daha onlarla görmək istəmirəm səni, skripka dərsi almağını da istəmirəm! Üstəlik belə açıq – saçıq geyinməyini də istəmirəm!…

Bu tələb idi, Raufun Dənizin qarşısına qoyduğu ilk tələb. Sanki, öz sevgisini yalnız bu tələbləri yerinə yetriəcəyi təqdirdə Dənizə verəcəkdi…

Artıq universitetdə də yaxınları Raufun Dənizlə görüşdüyünü bilirdilər. Bir dəfə uşaqlardan bir-ikisi Raufu çağırıb söhbət etdilər :
- Bilirsən Rauf , sən yaxşı oğlansan, özüdə səni özümüzə yaxın uşaq bilirik. Amma o qız sənlik deyil e . Sənin tayın deyil o qız. Yəqin sənə də deyib, əvvəl bir istədiyi olub, onnan gəzib, indi də sənnən gəzir, amma , bizə də bəzi söhbətlər gəlib çatır. Bilirsən, həmişə bir yerdə oturub – durduğumuz uşaqsan, sənə görə bizə də pis baxırlar. Qır getsin o qızı, nəyinə lazımdıye?!

Rauf təmkinini pozmadan cavab verdi :
- Əgər, mənə görə sizə pis baxırlarsa, mənlə oturub – durmayın, qoyun sizə doyunca yaxşı baxsınlar…
Qatar nəhayət dayandı. İçəridəki sərnişinlər sanki, hansısa yanğını söndürməyə tələsirlərmiş kimi, hamısı eyni anda qapının ağzına yığıldılar. Qatara minməyə hazırlaşanlar isə hələ qatarın qapısı açılmamış bir – birlərini qatara doğru itələməyə başladılar. Nəhayət Dəniz yerində qurcalandı. Qatara minmək vaxtı çatmışdı. Amma yenə də tərəddüd edirdi. Bilmirdi tez dönüb qatara minsin yoxsa, Raufla son dəfə görüşüb, sonra getsin…

…Sonralar Dənizlə hərdən görüşürdülər. İndi Rauf görüşə əvvəlki kimi, həvəsli getmirdi. Bəzən Dəniz Raufun bu davranışına dözməyib ağlayırdı. Bu zaman yalnız, Dənizin başını sinəsinə sıxaraq saçlarını oxşamaqla kifayətlənərdi…
Bir dəfə universitetdə