yenə həmin uşaqlardan biri Raufu kənara çəkib dedi :
- Bilirsən, gəzdiyin o qız hardadı? Bir neçə oğlanı yığıb başına kollecin binasında kef eliyirlər.
Rauf ağzını doldurub bir şey demək istəyirdi ki, tez sözünü kəsib davam etdi:
- Səni özümüzə qardaş bilib deyirəm, yoxsa nəyimə lazımdı- deyib, getdi.

Rauf nə edəcəyini bilmirdi. Bunu ona deyənin cavabını vermək istədi, lakin, vaz keçdi. Bəlkə doğru deyirdi!

Dərsdən icazə almadan çıxdı. Birbaşa Dənizin oxuduğu kollecə getdi. Nəzarətçini bir təhər razı salıb, içəri girə bildi. Həyəcanlıydı. Birdən ona deyilənlər düz çıxardı. Ya da əksinə Dəniz onu burda görsə nə cavab verərdi Dənizə?

Xeyli axtarıb nəhayət boş bir otaqdan gələn səsləri eşitdi. İçəri girdi. Gördüyü mənzərə onu çaşdırmışdı : Dəniz yenə o gün gördüyü oğlanlarla idi. “Funtik” adlı oğlan isə ona lap yaxın əyləşib skripkanı öyədirdi. İndi hər şey Raufa mənasız görünürdü, gözlərinin içinə baxaraq onu aldatmışdı Dəniz. Bir neçə saniyəlik Dənizin gözlərinin içinə baxdı. Qapını örtüb geri döndü. Kollecin həyətindən çıxdıqda Dəniz özünü çatdırdı:
- Rauf, qurban olum bir dəqiqə gözlə.
Raufun qoluna sarılıb var gücü ilə onu saxlamğa çalışdı. Əlacsız qalıb :
- Heç olmasa son sözümü dinlə – deyərək ağladı…
Yenə dənizin sahilinə getdilər… Rauf artıq tamamilə səbrsizlənmişdi:
- Sən heç bir sözümə əhəmiyyət vermədin! Mən onsuz da sənin üçün əhəmiyyətsizəm.Yarımçıq oxuyub kənara tulladığın maraqsız kitab kimi əhəmiyyətsiz. Ciyərlərindən qovub çıxardığın nəfəsin kimi əhəmiyyətsizəm sənin üçün. Mən sadəcə nə vaxtsa sevdiyin bir adamı unutmaq üçün istifadə etdiyin bir oyuncağam. Mən…

- Sən sadəcə axmaqsan – Dənizin səsi titrədi.
Dəniz suyun lap yaxınlığında daşın üstündə oturdu. Bir müddət hər ikisi baxışlarını dənizdən çəkmədilər. Bəlkədə baxışlarının harda kəsişəcəyini gözləyirdilər, bir – birinə lap uzaqda – dənizin ortasında baxmaq istəyirdilər… Nəhayət Rauf dilləndi:
- Biz artıq bu gündən münasibətlərimizə