ə son…

Dəniz sanki, Raufun sözünü eşitmirmiş kimi yarımçıq qoydu:
- Sabah gözəl bir gün çıxacaq… Eşitdiyimə görə gün batarkən batdığı yer buludsuz olarsa səhərisi gün günəşli hava olur. Televizorda, radioda, internetdə bu qədər hava haqqında məlumatlar verildiyi halda, mən növbəti günün necə olmağını bilmək istəyəndə günün batmağını gözləyirəm. Əgər günün batdığı yer buludsuz olursa, səhərisi gün yağış yağsa belə mən özümü günəşli havada hiss edirəm. Yağış damcıları məni tamamilə isladır, amma mən inadla hislərimin mənə vəd etdiyi günəşli havanı gözləyirəm… İndi də bilirəm ki, sabah yəqin ki, heç də yaxşı hava olmayacaq, amma mən buna inanmaq istəmirəm. Sabah sən olmayacaqsan. Sabah sənlə bağlı xəyallarım, arzularım da olmayacaq. Sabah səni tanıdığım gündən bəri içimdə yaranmış səni itirmək qorxusu olmayacaq. Səni hər düşündüyüm anda keçirdiyim həyəcanlı hislərim olmayacaq… Uşaqlıqdan ətrafım həmişə xəyanət, saxtalıqlarla dolu olub. Böyüdüm, mənlə birgə xəyanətlər, saxtalıqlar da böyüdü və həmişə məni təqib etdi. Hara getdimsə də, nə qədər çalışdımsa da heç cür qurtula bilmədim. Nəhayət sevdim və sevgimlə hər şeyə qalib gələcəyimi düşündüm. Dəli kimi sevmək istəyirdim, elə sevmək istəyirdim ki, sevdiyim insan gözlərimə baxdıqda nə vaxtsa yalan danışdığına görə peşman olsun. Elə sevmək istəyirdim ki, daha yaxşı sevmək ağlıma gəlməsin. Amma sevdiyim insan daha güclü idi – gözlərimə baxaraq yalan danışmağı bacardı… Sonra sən gəldin. Və həyatımda ilk dəfə idi ki, gözlərimə baxaraq utanacaq deyil, gözlərinə baxaraq utanacağım insan gördüm. Sən mənim arzularımın, xəyallarımın mənə verdiyi hədiyyə idin. Səni elə sevirəm ki, nə vaxtsa kimisə sevdiyimi heç cür anlıya bilmirəm. Səni sevmək qızmar səhranın ortasında gözlərini yumub, əllərini göyə qaldıraraq yağışı hiss etmək kimidi. O qədər çox xoşbəxt idim ki, sevgimə yenidən güvəndim. Düşündüm ki, ikimizin birgə sevgimizlə hər şeyi məğlub edəcəyik. İnsanların yalanlarını, xəyanətlərini, nəfslərini, tamahlarını –