Yorğunluğun verdiyi ağırlıqla dərhal yuxuya getmişdi. Bir iniltiylə oyandı adam. Ətraf hələ də qaranlıq idi. İniltini yuxu gördüyünə yozdu. Dodaqları susuzluqdan çatlayırdı, yaman susamışdı. İşıqları yandırmadan mətbəxə gedib suyunu içdi və yatağına döndü. Tam yatmaq üzrəykən, eyni inilti səsini təkrar eşitməyə başladı. Yoxsa yuxu idi, həqiqət? Fərqində deyildi. Səsin gəldiyi istiqamətə yönəldi. O an yuxuda olmadığına yaxşıca əmin oldu. Çünki eşitdiyi səsin sahibi evin tək səccadəsi idi.
Adam çaşdı və qorxulu bir səslə
- İnləyən sən idin?
- Bəli, dedi səccadə.
- Nə üçün ağlayırsan?
Səccadə yenə içə işləyən bir səslə:
- Səni yuxundan oyandıran susuzluğunu, doyana qədər, su içərək aradan qaldırdın. Halbuki mənim susuzluğumu aradan qaldıracaq kimsəm yoxdur!
- Sən necə susayarsan, sən canlı deyilsən axı?, - dedi adam.
Səccadə:
- Mənim ehtiyacım da bir cür sudur, amma içdiyin su deyil. Mənim susuzluğumu ancaq tövbəkar qulların gözyaşları aradan qaldırar.
- Anlamadım!, -deyə adam maraqlı gözlərlə səccadədən soruşdu.
- Ağlıyaram, çünki Allahın bəndələri qəbrinin aydınanmasını, qaranlıqlarda qalmamağı, axirət günündə aydın olmağı istəyərlər. İstəmələrinə baxmayaraq, bu vaxtda qalxıb iki rükət namaz qılmazlar. Həmişə baxıram sənə, bir gün də qalxıb iki rükət gecə namazı qılmırsan.
- Məni narahat etmə, - deyərək adam üzünü döndərdi.
Səccadə davam etdi:
- Ey Allahın bəndəsi! Bax, səhər namazının vaxtı gəldi. Azanlar; namaz yuxudan xeyirlidir- deyə səslənir. Ah səhər namazı, ah bu səhər namazı! Namazlar arasında müstəsnadır. Həm ürəyə, həm də ruha həyat verəndir o. Gecə-gündüz dünya üçün çabaladığın bəs etmir? Əziz və Qahhar olan Allahın çağırışına niyə qarşılıq vermirsən?
Adam sıxılaraq:
- Ey səccadəm, məni rahat burax. Gündüz kifayət qədər yoruluram, bir az daha yatım,- deyib yatağın istiliyinə buraxdı özünü.
- Səccadə qorxmadan adamı xəbərdar etməyə və yatmamasına çalışırdı.
- Demək ki, sən dünyaya axirətdən daha çox əhəmiyyət