Həzrət Mühəmməd Peyğəmbərin (s) zamanında Yəsribdə (o zamanlar Mədinə şəhəri belə adlanırdı) iki böyük qəbilə yaşayırdı: Xəzrəc və Ovs qəbilələri. Bu iki qəbilənin ulu əcdadları olan Xəzrəc və Ovs doğma qardaş idilər. Onlar əvvəl Yəməndə yaşayırdılar.

Yəmən səddi uçulandan və tor¬paqlar su altında qalandan sonra Ovslə Xəz¬rəc Yəsribə gəlib burada məskunlaşdılar. Zaman keçdikcə onların nəsli artıb-çoxaldı. Şəhərdə yaşayan yəhudi icması bundan narahat olmağa başladı, çünki onların nüfuzu get-gedə zəifləyirdi. Bir ara Şam xristianları ilə Yəsrib yəhudiləri arasında yaranmış qarşıdurmada Ovs və Xəzrəc qəbilələri xristianların tərəfini tutub yəhudilərə əks mövqedə durdular. Bu, tərəflər arasındakı gərginliyi daha da artırdı. Yəhudilər Ovslə Xəzrəci zəiflətmək üçün onların arasında ədavət yaratdılar. Iki qəbilə qatı düşmənə çevrildi.

Hicrətdən azacıq əvvəl Ovslə Xəzrəcin münasibətləri daha da gərginləşdi. Xəzrəc qəbiləsinin bir neçə nəfərlik nümayəndə heyəti Məkkəyə gəldi ki, Xəzrəcə qarşı Qüreyşlilərlə ittifaq bağlasınlar. Onlara Əbül-Heysər Ənəs ibn Rafe adlı bir nəfər başçılıq edirdi. Həzrət Mühəmməd Peyğəmbər (s) yəsriblilərin Məkkəyə gəlişindən xəbərdar olunca onlarla görüşdü və bu insanları Islam dininə dəvət etdi. Nümayəndə heyətinin tərkibində olan Əyas ibn Məaz adlı cavan oğlan Peyğəmbərin sözlərinə diqqətlə qulaq asandan sonra üzünü həmqəbilələrinə tutub dedi: «Ay camaat, bu adamın dedikləri bizim bura gəldiyimiz məqsəddən daha yaxşıdır» (Yəni biz bura öz müharibəmizdə tərəfdar qazanmaq üçün gəlmişik. Amma bu din insanları qardaşlığa, dostluğa çağırır. Sülh müharibədən daha yaxşıdır).

Qəbilənin ağsaqqalı Ənəs ibn Rafe yerdən bir ovuc torpaq götürüb Əyasın üzünə atdı və çığırdı: «Deyəsən, unutmusan ki, biz bura hansı işdən ötrü gəlmişik». Əyas Ənəsin nüfuzundan çəkinib heç nə söyləmədi, amma o zamandan qəlbində Islama qarşı rəğbət yarandı.
Xəzrəclilər Məkkədə öz məqsədlərinə çata bilmədilər, Qüreyşlilərlə gözlənilən müttəfiqlik müqaviləsi baş