ər-arvadın fikirlərini alt-üst elədi.
- Bu matros deyil, mələkdi, – qarı onlara dedi. – Yəqin onu sizin körpəni aparmağa göndəriblər, amma yazıq çox qoca olduğuyçün bu leysanda tab etməyərək yerə dəyib.
Tezliklə qəsəbədə hamı Pelayonun əsl, həqiqi mələk tutduğundan xəbərdar oldu, hər şeyi bilən həmin qonşu qadının iddiasına görə müasir mələklərin hamısı əvvəllər Allaha qarşı qəsd hazırladıqlarına görə cəzalandırılan və müxtəlif üsullarla cəzadan qaçıb yerdə gizlənən mələklərdi. Lakin bu qəribə məlumata baxmayaraq onu öldürməyə heç kəsin əli qalxmadı. Pelayo bir müddət əlində hər ehtimala qarşı kəndir tutub, pəncərədən bu əcaib mələyi gözdən keçirtdi, nəhayət axşamtərəfi onu palçığın içindən çıxarıb toyuq hininə sürüdü və qapını bağladı. Gecəyarısı yağış kəsdi, buna baxmayaraq Pelayo ilə Elisena hələ səhərə kimi xərçəngləri çölə daşımaqla məşğul oldular. Səhərə yaxın körpə də yuxudan ayılıb ağladı, yemək istəyirdi, qızdırması da artıq keçmişdi. Bundan ruhlanan və əhvalları yaxşılaşan ər-arvad məsləhətləşib qərara aldılar ki, bu qoca mələk üçün taxta sal düzəldib üstünə üç günlük ərzaq və içməli su ehtiyatı qoysunlar və dalğaların ixtiyarına buraxsınlar. Lakin səhər yuxudan ayılıb Patioya çıxanda kəndin bütün sakinlərinin ora toplaşdığını gördülər. Hinin qabağında yığılan adamlar bir o qədər də ürək çırpıntısı keçirmədən mələyə baxır, dəmir torun məftillərinin arasından içəri çörək tikələri soxurdular, sanki qarşılarındakı səmavi bir məxluq deyil, hansısa zooparkdakı bir heyvan idi.
Axşam saat yeddiyə yaxın bu əcaib xəbərdən həyəcanlanmış padre Qonsaqa gəldi. Bu vaxt hinin qarşısında artıq daha elitar publika – kəndin qaymaqları toplaşıb qəribə əsirin gələcək taleyini müzakirə edirdilər. Sadəlövhlər onun “dünyanın alkaldı” təyin ediləcəyini güman edir, bir qədər sağlam düşüncəli adamlarsa belə bir rəy irəli sürürdülər ki, bu mələyin qismətinə bütün müharibələrdə qalib gələn bir general olmaq düşüb. Bəzi xəyalpərəstlərsə bu mələyi istehsalçı kimi saxlayıb