Elisendanın artıq beli ağrıyırdı və bu vaxt qəfildən ağlına gəldi ki, Pationu çəpərləmək, mələyə baxmaq istəyən hər adamdan giriş üçün beş “sentavo” pul almaq lazımdır. İnsanların axını getdikcə lap artdı. Hətta Martinikadan da gələnlər vardı. Bir müddətdən sonra həmin kəndə səyyar sirk qrupu gəlib çıxdı. Lakin camaatın üstündə vızıltı ilə pərvaz edən akrabatlar heç kəsin diqqətini cəlb etmədi, çünki onların qanadları mələk qanadı yox, ulduzlu yarasa qanadlarına bənzəyirdi. Bütün Karib dənizi sahillərində nə ki sağalmaz xəstə vardısa hamısı bura – şəfa tapmaq üçün mələyin hüzuruna üz tuturdu: uşaqlıqdan öz ürəyinin döyüntülərini sayan və artıq hesabı itirmiş sərsəm qadın, ulduzların qaldırdığı hay-küydən heç cür yuxuya gedə bilməyən gənc, gündüz tikdiklərini dağıtmaq üçün gecəyarı yuxudan durub fəaliyyətə başlayan lunatik bənna və başqa qorxulu xəstəliklərə tutulmuş adamlar öz ümidlərini yalnız bu lələkləri ütülmüş qoca mələyə bağlayırdı. Hətta yeri belə titrədən kütləyə nəzarət etməkdən Pelayo və Elisendo dəhşətli dərəcədə yorulsalar da taleylərindən razı idilər – bir həftədən də az bir müddət ərzində onlar evdəki bütün yorğan-döşəyin içini pulla doldura bilmişdilər, mələyə baxmaq üçün sıraya düzülən zəvvarların cərgəsi isə ta üfüq xəttinə qədər uzanırdı. Bütün bunlar nədənsə mələyin özünün heç xoşuna gəlmirdi. Ziyarətə gələnlərin hinin ətrafında yaratdıqları şamların hisi-tüstüsü onu lap əsəbiləşdirir, özündən çıxarırdı, binəva bütün gün ərzində hinin künc-bucağında gizlənib rahatlanmaq üçün yer axtarırdı. Hər şeydən xəbərdar olan həmin qonşu qadının dediyinə görə mələklərin əsas qidası komfor kristallalarıdır və camaat əvvəlcə bu qoca mələyi də onunla yemləmək istədi. Lakin o, komfor kristallarını da, ona verilən başqa yeməkləri də rədd edirdi. Bunun səbəbini heç kəs bilmirdi, ya çox qoca olduğu üçün iştahası pozulmuş, ya da bu məxluq ümumiyyətlə mələk deyildi. Qoca məxluq yalnız badımcan kürüsü yeyirdi. Onun ilk baxışdan xariqüladə görünən yeganə xüsusiyyəti