i həddən artıq səbrli olmasıydı. Ələlxüsus, ilk günlərdə toyuqlar bu qoca mələyin qanadlarında törəyib-artan səmavi parazitləri dimdikləyir, şikəstlər öz yaralarına qoymaq üçün lələklərini dartışdırır, qabiliyyətsizlər birtəhər ayağa qalxızıb daha yaxşı tamaşa etməkçün onu daşa basır, o isə bütün bunlara səbrlə dözürdü. Binəva mələk yalnız bircə dəfə özündən çıxdı. Buzovları damğaladıqları qızmış dəmirlə onun böyrünü damğaladılar ki, uzun müddət hərəkətsiz uzanmış qocanın ölüb-ölmədiyini dəqiqləşdirsinlər. Közərmiş dəmir parçası bədəninə toxunan kimi o, gözü yaşlı halda yerindən sıçrayıb öz naməlum dilində nəsə qışqıraraq qanad çalmağa başladı və hində elə bir peyin tozu qalxdı ki, ətrafdakılar bunu o dünyadan əsən küləyin nəfəsi kimi hiss elədilər. Hərçənd ki, çoxları bunu səmavi qəzəbin yox, adi, cismani ağrının təzahürü kimi qiymətləndirdilər. Lakin bununla belə mələyi daha bu cür üsullarla narahat etməmək qərarına gəldilər, çünki onun passivliyi təqaüdə çıxmış məlaikə sükutu yox, müvəqqəti dincələn tufan sakitliyi kimidir.
Əsirin təbiəti barədə yüksək dini instansiyaların rəyi gələnə qədər Pedro Qonsaqa öz başılovlu ümmətini sakitləşdirməyə, başlarına ağıl qoymağa cəhd etsə də təbii ki, bunun bir xeyri olmurdu. Lakin Roma Vatikanında deyəsən, tələsik iş görməyə adət etməmişdilər. Vaxtın çoxu Romadan gələn məktublara cavab yazmağa gedirdi. Yüksək dini instansiya isə çox qəribə şeylərlə maraqlanırdı: bu qəribə məxluqun göbəyi varmı və əgər varsa, harda yerləşir, onun danışığında qədim yəhudi dilinə oxşar cəhətlər varmı, məxluq sancağın gözündən keçə bilirmi və s.
Son sorğu isə Pedro Qonsaqanı lap təəccübləndirdi: “Dəqiq öyrənin ki, bu məxluq özünə qanad taxmış norveçlilərdəndi, ya yox”. Bu sorğuların göndərilməsi yəqin ki, bir əsrə də bitməyəcəkdi, lakin xoşbəxt bir təsadüf kilsə keşişinin daxili əzab-əziyyətlərinə son qoydu. Hadisə belə oldu. Həmin günlərdə qəsəbəyə Karib sahillərində dolaşan səyyar attraksionlardan biri gəldi. Attraksionun əsas nömrəsi