a ikimərtəbəli, eyvanlı, qarşısında bağça olan bir ev tikmişdilər. Evin altını hndür eləmişdilər ki, dənizin suyu qalxanda içəri xərçənglər doluşmasın və hər ehtimala qarşı pəncərələrin hamısına dəmir barmaqlıqlar vurmuşdular ki, yolunu azmış mələklər evə təcavüz edə bilməsinlər. Pelayo əvvəlki işini tərk edib, şəhərdən bir qədər kənarda təsərrüfat düzəldib dovşan yetişdirməklə məşğul olmağa başladı. Elisenda isə özünə hündür dabanlı, laklı tufli və o dövrdə dəbdə olan, bazar günlərində ən möhtərəm senyoraların geydiyi əlvan ipəkdən tikilmiş çoxlu paltar aldı.
Mələyin yaşadığı hin onların təsərrüfatında yeganə yer idi ki, ona ümumiyyətilə, məhəl qoyulmurdu. Əgər hərdənbir oranı yuyub təmizləyərək içində mirra yarpaqları yandırırdılarsa da, bunu heç də mələyin xətrinə yox, hindən yayılan və təzə evin bütün künc-bucağına nüfuz edən üfunətin qarşısını almaq üçün edirdilər. Körpə artıq ayaq açıb yeriməyə başlayanda, Elisedo onun hinə yaxın getməsinə icazə vermirdi. Lakin günlər keçdikcə onlar bu üfunət iyinə öyrəşdilər və bütün qorxular keçib getdi. Beləliklə, hələ dişlərinin hamısı tökülməmişdən qabaq uşaq artıq tordakı deşiklərdən sivişib hinin içinə girməyi öyrənmişdi. Mələk başqa adamlara qarşı olduğu kimi ona qarşı da etinasız idi, lakin it mütiliyi ilə onun bütün uşaq əyləncələrinin sərtliyinə dözürdü. Bir müddətdən sonra onlar hər ikisi eyni vaxtda qızılca çıxartdılar. Uşağı müalicə edən həkim, mələyi də müayinə etmək qərarına gəldi və gördü ki, ürəyi çox zəifdir, böyrəkləri isə demək olar ki, yararsız bir haldadır. Bu halətdə onun hələ də sağ qalması təəccüblü idi. Həkimi ən çox maraqlandıran isə qanadlarının quruluşu idi – bu lələyi tökülmüş qanadlar qocanın bədəninə üzvi surətdə uyğunlaşdığına görə, həkimin içində qeyri-ixtiyari belə bir sual doğdu: görəsən, nə üçün başqa insanların belə qanadı çıxmır? Pelayonun oğlunun məktəbə getməyinə yaxın yağış və külək hini artıq tamamilə dağıdıb, yararsız bir hala salmışdı. Onunçün də hini söküb daşlarından başqa