məqsədlərçün istifadə etdilər. Azadlığa çıxmış mələk gücdən düşən lunatiklər kimi bütün günü həyət-bacada o yan-bu yana veyillənirdi. Süpürgəylə yataq otağından qovurdularsa, mətbəxdə əl-ayağa dolaşırdı, ordan qovanda qonaq otağında peyda olurdu. Pelayo şübhələnirdi ki, mələk ikiləşərək, eyni vaxtda evin bir neçə guşəsində görünmək bacarığına malikdir. Bezmiş Elisenda isə qışqırırdı: -Ən böyük cəza bu cür mələklərlə ağzınacan dolu olan cəhənnəmdə yaşamaqdı. Mələk son vaxtlar demək olar ki, heç nə yeyə bilmirdi və yaman taqətdən düşmüşdü, hər addımda nəyəsə ilişib yıxılır, gözü ayağının altını görmürdü. Qanadında isə cəmi iki-üç ütülmüş lələk qalmışdı. Nəhayət, Pelayonun ona yazığı gəldi, yorğana büküb artırmada yerləşdirdi və yalnız bu zaman hiss elədi ki, mələyin qızdırması yaman qalxıb, hətta gecələr sayıqlamağa da başlayıb. Pelayo ilə Elisenda həqiqətən təşvişə düşdülər – hətta hər şeyi bilən müdrik qonşu arvad da ölmüş mələklərlə nə etmək lazım olduğunu bilmirdi. Lakin mələyin ölmək fikri yox idi. O, ömrünün bəlkə də ən ağır qışını birtəhər yola verib, bahar girənə yaxın yavaş-yavaş sağalmağa başladı. Əvvəlcə, bir müddət pationun küncündə gizlənib, kənar gözlərdən yayındı və bir gün Pelayo gördü ki, onun gözləri işıqlanıb, əvvəlki şəffaflığını bərpa edib. Qanadlarında isə təzə libas geyməyi qərara almış qoca quşlarda olduğu kimi sərt, möhkəm lələklər peyda olmağa başlayıb. Mələyin özü deyəsən bu dəyişikliklərin səbəbindən xəbərdar idi. Lakin onları ciddi-cəhdlə kənar gözlərdən gizlətməyə çalışırdı, hətta bir dəfə heç kimin onu görmədiyini güman edən mələk gecə vaxtı asta səslə dənizçi mahnılarını zümzümə edirdi. Bir səhər Elisendo yemək üçün soğan doğrayarkən dənizdən əsən qəfil külək mətbəxin pəncərəsindən içəri çırpıldı. Qadın pəncərədən boylananda mələyin yer üzərindəki yaşyışının son saniyələrini müşahidə edə bildi. Onun uçuşa hazırlaşmağında narahatçılıq və daxili sıxıntı hiss olunurdu – yöndəmsiz tullanışlarıyla bostanın bütün şitillərini əzib-tökdü,