Üç gün idi ki, yağış kəsmirdi və onlar evin içinə doluşan dəniz xərçənglərini çölə atmağa güclə macal tapırdılar. Əvvəl birlikdə xərçəngləri çomaqla vurub keyidir, sonra da Pelayo su basmış həyətdən sürüyüb dənizə atırdı.
Ötən gecə körpənin qızdırması da qalxmışdı. Yəqin ki, bunun səbəbi hədsiz rütubət və həyəti bürümüş üfunət idi. Çərşənbə axşamından bəri sanki bütün dünya sıxıntıya qərq olmuşdu. Səma ilə dəniz bir-birinə qarışıb kül rəngli boz bir kütləyə çevrilmiş, mart ayında qum dənələri parıldayan çimərlik isə palçıq və çürümüş molyuskalardan əmələ gələn horraya dönmüşdü, hətta günorta belə işıq o qədər tutqun idi ki, Pelayo pstionun o biri başında tərpəşən və inildəyən məxluqu yaxşı görə bilmirdi. Yalnız lap yaxına gələndə gördü ki, bu zarıyan məxluq qoca, çox qoca bir kişidir, üzü üstə palçığın içinə düşüb və yekə qanadları mane olduğu üçün heç cür ayağa qalxa bilmir. Gördüyü mənzərədən qorxuya düşən Pelayo evə cumub xəstə körpəyə kompress qoyan arvadı Elisendonu çağırdı. Hər ikisi təəccüb, heyrət içində susub bir müddət palçığa yıxılmış məxluqa baxdılar. Yazıq cır-cındır içində idi, rəngsiz saçlarının bir neçə çəngəsi çılpaq kəlləsinə yapışmış, ağzında demək olar ki, dişi qalmamışdı. Ümumi görkəmində də möhtəşəmlikdən əsər-əlamət yox idi. Ləkələrinin çoxu yolunmuş iri şahin qanadları həyətin qatı palçığında batmışdı. Pelayo və Elisendo onu uzun müddət elə diqqətlə nəzərdən keçirdilər ki, qocanın qəribə görkəminə bir növ gözləri öyrəşən kimi oldu, hətta bir az tanış da gəldi. Nəhayət ər-arvad cəsarətlənib bu əcaib məxluqla söhbətə başladılar, lakin qocanın dənizçilər kimi xırıltılı səslə dedikləri hansısa naməlum dialektdə olduğuyçün heç nə anlamaq mümkün olmadı. Qısa götür-qoydan sonra ər-arvad bu qəribə qocanın qanadlarının varlığını unudub qərara gəldilər ki, yəqin tufana düşmüş xarici gəmilərdən birinin motrosudur. Bununla belə hər ehtimala qarşı qonşuluqda yaşayan və dünyada hər şeydən xəbəri olan qoca qarını çağırdılar, o da məxluqa baxan kimi