Son dərsin qurtarmağına az
qalmışdı.
Şagirdlər dərsdən tez çıxmaq
üçün səbirsizlənirdilər.
Dəftər və kitablarını çantalarına
qoyurdular.
Zəng çalar-çalmaz, çölə çıxmaq
üçün hazır idilər. Bircə Əli hazır
deyildi.
Gecikmək üçün əlindən gələni
edirdi.
Nəhayət zəng çalındı. Şagirdlər
bir anda qapıya qaçdılar.
Əli, yerindən qalxmadı. Ağır ağır
əşyasını yığdı.
Bir tərəfdən göz ucuyla
müəlliminə baxır,
bir tərəfdən də yoldaşlarının
getməsini gözləyirdi.
Müəllimi, onun bu halını görübi:
- Xeyir ola Əli, dedi. Evə
getməyəcəksənmi?
Əli, son yoldaşının da çıxdığını
görüncə cavab verdi:
- Sizinlə danışmaq istəyirdim
müəllimə.
- Yaxşı, dedi müəllimə. Nə
söyləyəcəksən de?
- Əhməd yoldaşımız var ha…
- Bəli, nə olub Əhmədə?
- Vəziyyətləri çox da yaxşı deyil.
Anası, yemək üçün çantasına
yaxşı şeylər qoymur.
- Sonra?
- Ona kömək etmək istəyirəm.
Amma mənim kömək etdiyimi
bilsə
kədərlənər. Gündə bir simit pulu
yığıb hər həftə sizə versəm, siz
də ona verərsiniz?
Cibindən bir ovuc xarab qəpik
çıxarıb müəllimin masasının
üzərinə qoydu. Müəllim, pula
toxunmadı. Kürsüsünə oturub
düşündü.
Əli haqqındakı məlumatlarını
yoxladı. Bildiyi qədər Əlinin də
ailəsinin
vəziyyəti yaxşı deyildi. Bu
çalışqan və sevimli şagirdi, nə
qədər də yaxşı niyyətli
və düşüncəli idi. Zəngin bir
ailənin uşağı deyildi.
Buna baxmayaraq kömək etmək
istəyirdi. Üstəlik kömək etdiyinin
bilinməsini istəmirdi.Müəllim:
-Bildiyim qədər sizin də maddi
vəziyyətiniz yaxşı deyil. Səhvmi
bilirəm?
- Doğru bilirsiniz müəllimim.
Atam gündəlikişə baxır.
Çox vaxt iş tapa bilmir. Amma
mən də işləyirəm, pul qazanıram.
- Harada işləyirsən?
- Simit satıram.
Müəllim yenə dayanıb düşündü.
Yaxşılığın bu qədərinə nə
deməliydi indi.
Bunun reallaşması çətin idi. Onu,
bundan imtina etdirmək üçün bir
əlac
tapmalı idi. Bunu edərkən,
sevimli şagirdini də qırmamalı
idi.
Onunla bir az daha çox danışsa,
bəlkə bir yolunu tapardı.
Müəllim, Əliyə:
- Böyüyəndə nə