mən heç vaxt tost-zad deyən
deyiləm. - Bax, biz hamımız burdayıq, bir yerdə,
kefimiz də sazdır. Gəlin amma
fikirləşək görək bu axşam tək qalanlar
neyləyir? Məsələn, növbətçilər, yol
baxıcıları. - Kim, kim? - deyə ordan-burdan
səsləndilər. - Yol baxıcıları deyirəm. Bəli, o yol
baxıcıları ki, qatarların cədvəlini əzbər
bilir, təpə-tənha daxmalarından kecə
vaxtı, qarda-çovğunda yola çıxıb
qatarları ötürürlər. Rasim: - Dinməyin, deyəsən aşnamız dəmdir, -
Hamı bərkdən gülüşdü. Firuz tez mənə
baxdı və ayağa durdu: - Dayanın, dayanın, - dedi. - Deyəsən
xətrinə dəydi. Xahiş edirəm
gülməyəsiz, məsələ ciddidir. Deməli,
yol baxıcılarının sağlığına, eləmi
Seymur? Hamı qədəhləri qaldırdı. - Yox, - dedim, - mən yol baxıcılarının
sağlığına demək istəmirdim. Sözümü
ağzımda qoyduz. Mən başqa bir
adamın sağlığına içmək istəyirdim və
bax, əgər dolayıb eləsəz, məndən
inciməyin. - Pah atonnan. Yaxşı, de gəlsin... - Mən bir adamın, bir tək-tənha, yalqız
adamın sağlığına içmək istəyirəm. İndi
o, oturub radionun qabağında. O,
bütün radiostansnyaların proqramını,
cədvəlini bilir. Yol baxıcısı qatarların
qarşısına çıxan kimi o da efirdəki konsertlərin qabağına çıxır. Bütün
dünya onun otağındadır, bütün bu
dünyayla birlikdə o necə təkdir... Mən bir qurtuma qədəhi başıma
çəkdim. Hamı səssiz-səmirsiz içdi, təəccüblə
baxışdı, amma bir şey demədi. Bir
azdan sonra isə başqa şeylərdən
danışmağa başladılar. Mən dəhlizə çıxdım, nömrəni yığdım və
dinləməyə başladım. Dəstək susurdu.
«Bu da sənin yol gözətçin - deyə
düşündüm. - Nahaq sən onun dərdini
çəkirsən. O da yəqin hardasa yeni ili
qarşılayır. Niyə də qarşılamasın axı?» Sonra mən yenə zəng elədim. İstədim
ki, yeni ilini Moskva vaxtıyla təbrik
eləyəm. Cavab çıxmadı, bir saatdan
sonra yenə zəng elədim, Praqa
vaxtıyla yeni ilini təbrik etmək istədim,
yenə hay vermədi. Bir saat da keçdi, yenə zənk elədim. Hansı vaxtla yeni il
idi bilmirəm, bəlkə Qrinviç vaxtıyla. Nəhayət, səhər altının yarısında,
küçədəki