i avtomatdan zəng eləyəndə
cavab çıxdı. - Sizi Atlantik yeni iliylə təbrik edirəm, -
dedim. Yəqii ki, nə demək istədiyimi
başa düşmədi, mən də izah eləmədim. - Sizsiz? İndicə girmişəm qapıdan. - Bilirəm. Bütün gecəni sizə zəng
vurmuşam. - Rəfiqəmgildəydim. - Dəxli yoxdur, - dedim, -yeni ildə mən
sizə vacib bir şey demək istəyirəm. Mən
sizi sevirəm. Özü də dəliçəsinə sevirəm. - Belə de. - O güldü. - Əcəb şad
xəbərdir. Yeni il pis başlamır. - Siz mənim əzizim, gözümün işığısınız,
bilmirəm hansı sözləri demək lazımdır,
amma mən heç kəsi belə sevməmişəm.
Bilirəm, sizə gülməli gəlir, axı biz heç
bir-birimizi görməmişik. Amma
neyləmək, bu belədir ki, var. Mən sizsiz yaşaya bilmərəm. - Daha doğrusu, mənim telefonumsuz,
- dedi. - Bilirəm, bu sözlər havayı
söhbətdir, amma hər halda onları
eşitmək xoşdur. İlk dəfə idi ki, bizim söhbətimizi
qammalar müşayiət etmirdi. Səhər
açılırdı. Mən vaxtilə musiqi məktəbində
oxuduğuma görə ağlıma belə bir
bənzətmə gəldi - həyatın xromotik
qamması - ağ və qara pərdələrin - gündüzlərin və gecələrin, yaxşı, işıqlı
günlərin və pis, qaranlıq günlərin
ardıcıllığı... - Mən sizi haçan görəcəm axı? Amma
siz düz deyirsiniz, görüşməyək. Bu
məhəbbətin ən gözəl formasıdır, bir-
birimizə telefon xətləriylə bağlanmışıq.
Gözəl əlaqədir. - Birtərəfli əlaqədir, - dedi, - o, mənada
ki, mənə zəng edə bilirsiz, amma mən
sizə yox. - Bəli, ona görə də mən sizi
görməliyəm. Ünvanınızı deyin bu
saatca gəlim ora. - Xahiş edirəm sizdən, dedi və səsində
ağrı duydum. Xahiş edirəm bu sevinci məndən
almayın. Belə təklifi mənə çoxları edir.
Siz də etsəz, sizinlə də salam-kalamım
kəsiləcək, - susdu, sonra əlavə etdi, -
amma sizə mən çox isnişmişəm. Siz ilk
adamsınız ki, ərimin ölümündən sonra özümə yaxın, məhrəm bilirəm. Yanvarın ikisində təzə işimə gəldim.
Bütün günü böyük bir materialı
redaktə etdim, işin axırına yaxın
makinaçıya verdim. Dedim ki, mütləq
səhərə hazır edin. Kanselyariyanın
qabağında böyük bir siyahı asılmışdı -