işçilərin familiyaları və telefon
nemrələri. Mən gözucu bu siyahıya nəzər saldım
və birdən diksindim - elə bil
tanımadığım adamlar içində tanış bir
sifət görmüşdüm. - Vəlizadə kimdir? - deyə xəbər aldım. - Bizim makinaçıdır. İndicə material
verdiz e, ona... Nədir ki? Mən pəncərədən baxdım. Qonur gözlü
makinaçı pilləkənlərlə aşağı düşürdü.
Dikdaban çəkmələri - tuk-tuk-tuk, -
pilləkəndə səslənirdi və mən bilirdim
ki, onun çəkməsinin nömrəsi otuz
beşdir. Bu, lap nağıla oxşayırdı. Tale bizi bir
idarədə rastlaşdırmışdı, amma o hələ
bu barədə bir şey bilmirdi. İndi o,
makinasında mənim verdiyim böyük
materialı yazarkən heç ağlına da
gətirmir ki, bu materialı ona mən vermişəm, yəni, bilir ki, mən vermişəm,
amma bilmir ki, mən oyam, yox, daha
doğrusu, necə deyim, mən - mənəm. Mən özümü saxlaya bilmirdim, bu
yeniliyi ona çatdırmaq istəyirdim,
avtomatdan ona zəng elədim. İlk dəfə
belə erkən zəng vururdum və telefon
susurdu. «Zərər yoxdur, həmişəki
vaxt zəng edərəm, qoy sürpriz olsun». Gecə ona zəng vurdum. - Salam. İki saat bundan qabaq sizə
zəng eləmişdim. - Belə tez niyə? Rəfiqəmgildə idim.
Əlimdə işim vardı, onlarda işləyirdim. Gülüşümü güclə boğaraq: - Nə işdi ki? - deyə soruşdum. - Evə iş götürmüşəm. Təzə müdirimizin
tapşırığıdır. - Təzə müdir? - Hə, bu gün idarəmizə təzə şöbə
müdiri gəlib. - Yox əşi, - mən yenə də gülməkdən
özümü küclə saxlayırdım, Hə, necədir
təzə şöbə müdiriniz? - Nə deyim vallah. Nə isə məni açmadı.
Çox təkəbbürlüdür. Düzdür, ilk
təəssüratla çətindir demək, amma, hər
halda... Mən quruyub qaldım. Bu variant heç
mənim ağlıma gəlmirdi. - Niyə xoşunuza gəlməyib ki? - Əşi, heç, birinci təəssürat çox vaxt
səhv olur. Bəlkə də yaxşı adamdır. hər
halda özünü belə tox tutur. Hündür, göyçək oğlandır. Sifəti də
gözəldir, amma bir az forsludur
deyəsən... Adama elə bil yuxarıdan
aşağı baxır. Danışanda da belə əmrlə
danışır: sabaha çap eləyin. İlk dəfə olaraq o öz peşəsi haqqında
ağzından söz qaçırtdı. Amma mən bu
sözdən