n yapışıb, onun peşəsini
soruşmadım, axı onsuz da bilirdim. - Bəs sizin işiniz nə oldu? - deyə
soruşdu. - Təzə işə düzəldiniz? Onda mənim ağlıma da gəlmədi ki,
qəribə bir oyun başlayıram, amma ani
olaraq hansı daxili qüvvəsə məni
saxladı və belə cavab verdim: - Yox, bilirsiz, fikrimi dəyişdim. Köhnə
yerimdə qaldım. Səhərsə ilk dəfə Mədinəni, mənim
Mədinəmi gördüm. Yəni dünən də
görmüşdüm onu. Amma dünən bu
sifət başqa sifətlərdən biri idi, xoş,
yapışıqlı bir sifət idi, amma xüsusi bir
şeylə ayrılarından fərqlənmirdi. Adi bir sifət... Bəlkə hətta ona gözəl də
demək olardı, amma nə isə solğun,
tutqun bir gözəllik idi bu. Bütün bunlar
dünən idi. Bu gün isə hər şey bambaşqa idi. Onun
çap etdiyi kağızlara baxa-baxa oğrun-
oğrun özünə də nəzər salırdım. Onun
məna yad olan zahiri görünüşüylə bu
qədər yaxın, doğma məhrəm səsi
arasında, real varlığıyla telefon varlığı arasında bir ahəng, uyğunluq
axtarırdım. Mən onunla çox mehriban, həssaslıqla
davranırdım və çox maraqlanırdım
görüm o bu dəyişikliyi duyurmu? Bunu bilmək üçün axşamı
gözləyirdim. Telefon saatını. - Deyirdim də sizə, ilk təəssürat çox
vaxt aldadıcı olur. Sən demə belə
mehriban, belə həssas adammış ki... - İkinci təəssürata da çox inanmayın. O
da aldadıcı ola bilər. - Yox, yox, dünən onun gözlərinin
içinə baxa bilməmişdim. Bu gün
baxdım - «görəsən haçan baxıb ki,
mən sezməmişəm», - deyə düşündüm.
- Bilirsiz gözləri nə təmizdir, ağıllıdır. - Qısqanıram sizi ha, - dedim. Bu oyun belə başladı. Mən artıq bu
oyunun qaydalarını da bilirdim. O isə
hər şeydən bixəbər idi. Artıq mən heç bir şey edə bilməzdim.
hadisələr mənim nəzarətimdən,
ixtiyarımdan çıxmışdı. Poçt qutusuna
atdığın məktub kimi. Bu oyunun öz çətinlikləri vardı. Gərək
bütün sözlərini, ifadə, düşüncə tərzini
dəyişdirəydin. Telefonda bir adam
olaydın, işdə başqa. Hərəsinin də öz
aləmi, öz davranışı, öz psixologiyası. İşdə mən tamam başqa adam idim.
Xeyirxah, amma arada pərdə
saxlayan, bir qədər özünü