çəkən.
Telefonla o mənə mənim barəmdə
danışırdı, hər hərəkətimi, hər
addımımı, üzümün hər ifadəsini təhlil edirdi. Çox vaxt söhbəti mən özüm salırdım,
amma axır vaxtlar hiss edirdim ki,
mənim söz açmağıma heç ehtiyac
qalmır. O özü hvvəslə Seymur
müəllimdən danışır. Rüstəmlə uzun-
uzadı telefon söhbətləri zamanı danışır. Amma Seymurla heç vaxt Rüstəm
barəsində danışmırdı. Ümumiyyətlə,
onun telefon həyatı haqqında heç
kəsin təsəvvürü yox idi. Mən bilmirdim sevinim buna, ya
kədərlənim. Bəzən mənə elə kəlirdi ki,
onun bu barədə heç kəslə
danışmamasına səbəb tam bir
laqeydliyi, biganəliyidir. Bəzən də
əksinə düşünürdüm. Düşünürdüm ki, o bunu ən titrək, ən
əziz, ən sirli bir hiss kimi gizlədir, heç
kəsə açmaq istəmir. Qəribə şey idi - elə
bil duyğularım qatmaqarışıq
düşmüşdü. Təsəvvür edin, Seymur kimi mən onu
telefon həyatına qısqanırdım. Gecə
telefon söhbətlərində isə məni -
Rüstəmi onun Seymur haqqında uzun-
uzadı söhbətləri əsəbiləşdirirdi. Bir dəfə ona: - Gəlin, - dedim, - bir-birimizə «sən»
deyək. Axı çoxdan tanışıq. - Yaxşı, gəl, - deyə telefondan cavab
eşitdim. - Sağ ol, gecən xeyrə qalsın, - dedim
və uşaq kimi sevindim ki, indi Mədinə
mənimlə «sən» deyə, onunla isə «Siz
deyə danışır. Birdən ağlıma gəldi ki, ilk dəfə özüm
haqqında, özümün ikinci «Məni»
haqqında özgə bir şəxs kimi
düşünürəm. - Mənə elə gəlir ki, sən bir balaca
ondan gəsirsən? - Nə bilirsən? - deyə işvəylə cavab
verdi, - bəlkə o məndən bir balaca
kəsir. Mən hirslə dəstəyi asdım. Üç gün ona
zəng eləmədim. İşdə isə o gün həvəslə mırt vururduq.
İdarənin köhnə işçilərindən biri mənə
yanaşdı: - Əbəs yerə özünü yorma, - dedi və
gülümsündü, hələ heç kəs bizim bu
balaca xanımın qəlbini fəth eləyə
bilməyib. Hər üçümüz güldük, Mədinə gedəndən
sonra müsahibim dedi: - Rahibə kimi bir şeydir. Heç kəs onun
ürəyinə yol tapa bilmir. Vəfalı arvad
imiş. Əri neçə il bundan qabaq həlak
olub. Öyrəndim ki, əri təyyarəçi imiş, göydə
həlak olub. O gün işdən gec çıxmışdım.