. Qapıdan
çıxanda eşitdim ki, Mədinə makinada
nə isə yazır. Onun uzun nazik
barmaqları vardı və o, makinada
yazanda adama elə gəlirdi ki, pianoda
çalır. Gecə ona zəng elədim. - Salam. - Salam. Deməli, sənin özündən
çıxmağın da varmış. O gün niyə
dəstəyi çırpdın? Sənin açığına bu gün
Seymur məni evə ötürdü. - Necə? - deyə mən təəccüblə
soruşdum və təəccübümün
səmimiyyətinə inana bilərsiniz. - Elə, işim çox idi. Gec çıxdım. O da
məni ötürdü. Çünki mərifətli adamdır. «Daha doğrusu, mərifətsiz, gicin
biridir» - deyə düşündüm. Kül ağlıma,
elə gec qalmışdı, mən də vidalaşıb
getdim, fikrimə gəlmədi ki, ötürüm». Ancaq mən başqa şeyi də anlamışdım.
Başa düşmüşdüm ki, onu ötürmək
istəsəm, Yox deməz, hətta bəlkə ona
xoş gələr. Bəlkə də acıqla deyirdi,
telefonu çırpdığım üçün məni -
Rüstəmi hirsləndirmak üçün deyirdi. - Deməli, o mənə - telefon tanışına da
laqeyd, biganə deyildi. Ancaq bunu
necə biləsən? Bunu bir vaxt bilə
biləcəyəmmi? Gümanlar, fərziyyələr nçində çaşıb
qalmışdım. Amma bircə şeyi dəqiq
dərk etmişdim və odur ki, gələn səfər
o işdən gec çıxanda nə etmək lazım
olduğunu bilirdim. Biz gediş-gəlişi azalmış adamları
seyrəlmiş küçələrlə keçirdik və mən
ondan soruşdum: - Bəs işiniz olmayanda axşamlar
neyləyirsiz? - Evdə otururam, - dedi. - Elə tək-tənha oturursunuz evdə? - Bəli, nədir ki?.. Oxuyuram, radioya
qulaq asıram. Görəsən radio haqqında danışdıqlarını
indi də danışacaqmı? Amma tamam
başqa məsələdən söz saldı və mən
bununçun ona minnətdar idim. - Bu da mənim pəncərəm, - deyə
üçüncü mərtəbəni göstərdi. - Bəlkə pilləkən qaranlıqdır, qoyun sizi
yuxarıyacan ötürüm. - Yox, - dedi. Amma mən geri çəkilmək istəmirdim, - Bəlkə məni evinizə dəvət edəsiz? - Məmnuniyyətlə. Amma indi gecdir, -
o, saatına baxdı və mən hiss elədim ki,
əsəbiləşir. - Gecdir? Siz belə tezdən yatırsınız? - Yox, amma... - o, narahat idi, söz tapa
bilmirdi. - Yaxşı, indi ki, mənə bir stəkan çay
vermək istəmirsiniz, gəlin bir az da
gəzişək, hava alaq. O