dinmədi. Biz bir neçə dəfə onların
evlərinin başına hərləndik. Mən yaman
getmək istəyirdim onun evinə. Telefon
söhbətlərindən mənə bu qədər tanış
olan bu ala-işıq mənzili, radionu,
yumşaq kürsünü görmək istəyirdim. Bəlkə də o gün məni evinə dəvət
etsəydi, hər şeyi ona deyəcəkdim. Ancaq dəhliz qapısının qarşısında
ayrılarkən o, əlini tələsik mənə uzatdı. - Yaxşı, hələlik Seymur müəllim. Çox
sağ olun. Gecəniz xeyrə qalsın. Gülümsündü, cəld çevrilib qaçdı. Mən onun addım səslərini dinləyirdim
və birdən hər şeyi başa düşdüm. Başa
düşdüm ki, o niyə tələsir, əsəbiləşir,
tez-tez saata baxırdı. O, telefon
zənginə gecikməkdən qorxurdu.
Mənim zəngimə. Bir neçə gündən sonra bizim məsul
katib istehsalat müşavirəsində axmaq
bir çıxış elədi. Mən söz aldım və onu birtəhər elədim.
O mənə cavab vermədi və birdən
mənim yazığım gəldi bu kişiyə. Neçə
ildir qəzetdə işləyir, yəqin hələ heç kəs
onunla bu tonda danışmayıb. Özü də
adam içində. Müşavirədən sonra mən özümü
narahat hiss elədim, əvvəla ona görə
ki, tamamilə haqlı deyildim, ikincisi ona
görə ki, Firuzun məsləhətlərini
xatırladım, üçüncüsü də ona görə ki,
bu işdən də getmək istəmirdim. Axı Mədinə burda işləyirdi. Nə isə
məsul katibin otağına getdim,
üzrxahlıq elədim. Gecə Mədinəyə zəng eləyəndə bilirdim
nədən danışacaq. - Bilirsən, Rüstəm, - onun səsində bir
canlanma, həvəs vardı, - bizim Seymur
bilirsən neçə mərd adamdır. Bu gün
mən olmamışam, amma hamı danışır
ki, müşavirədə durub məsul katibi
birtəhər eləyib. Yaş yuyub, quru sərib. Ağzından
çıxanı deyib. Bilirsən, hamı bundan
danışır. Axı hələ indiyə kimi onun bir
sözünü iki eləyən olmayıb. Özü də bu qədər adamın içində kişini
biabır eləyəsən. - Bilirəm, - dedim, - bu tipdə adamları
mən yaxşı tanıyıram. İclaslarda alovlu
nntqlər deyirlər, adamların içində
basıb - kəsirlər, amma sonra təklikdə
kedib üzr istəyirlər. Yəqin sənin
Seymurun da iclasdan çıxıb gedib o kişinin yanına, şahidsiz-zadsız yıxılıb
ayağına, başlayıb yalvarmağa. O,