, kədərli səslə: - Axı belə niyə danışırsan? - dedi. -
Niyə sən onu sevmirsən? - Ona görə ki, sən onu sevirsən. Mən
də səni sevirəm. - Çox gözəl. Hamımız bir-birimizi sevək
də. - Əlbəttə, sən zarafat elə. Bəla ondadır
ki, onunla sən görüşürsən, üzbəüz
danışırsan, kinoya gedirsən. - Kinoya? Nə bilirsən ki, onunla kinoya
gedirəm. - Niyə də getməyəsən? O güldü. Görünür bu fikir ona xoş idi. - Mənimlə isə ancaq telefonla əlaqə
saxlayırsan. - Axı biz səninlə danışmışdıq. - Sən mənim haqqımda ona bir şey
demisən? - Nə danışırsan? Mən bu barədə heç
kimə, heç vaxt bir kəlmə də
deməyəcəyəm. Mənimçün bu, necə
deyim, - o bir an susdu, söz axtardı, -
müqəddəs bir şeydir. Səhərisi günü biz onunla kinoya
getmişdik. Film sınaqçı pilotlar
haqqında idi və Mədinə qəhərlənmişdi.
Bəlkə buna görə onda qəlbini
boşaltmaq ehtiyacı vardı və biz
bulvarla evə qayıdarkən o mənə həlak olmuş ərindən danışırdı. Deyirdi ki, bizim bütün ömrümüz
göydə keçdi. Göydə tanış olduq. O
pilot idi, mən adicə sərnişin. Sonra mən stüardessa işləməyə
başladım ki, həmişə onunla olum.
Evləndik. Bakıdan - Moskvaya,
Moskvadan - Bakıya uçurduq və
təyyarədə xəlvət guşə tapıb
öpüşürdük. Sonra boynuma uşaq düşdü,
məzuniyyətə çıxdım. Axırıncı dəfə onu
trapa qədər ötürdüm. Ayrılanda onların dodaqları arasında
məsafə yox idi, amma bilmirdilər ki, bu
məsafə həyatla ölüm arasındakı
məsafədir. Əbədi göylə, onun heç bir
vaxt qayıtmayacağı əbədi göylə - yer
arasında, Mədinənin onu daim gözləyəcəyi yer arasındakı məsafə. Təyyarə yerindən tərpənəndə Mədinə
onun arxasınca su atdı. Yəqin aviasiya
tarixində ilk dəfə idi ki, müasir hava
laynerinin ardınca, min il bundan
qabaqkı adət üzrə su atırdılar. Sonra o,
göyə qalxdı. Sonra yağış yağdı. Mədinə ayaq saxladı, nəyəsə qulaq
verməyə başladı. Bir qədərdən sonra
bu uğultunu mən də eşitdim və başa
düşdüm ki, o bu səsi hamıdan qabaq
eşidir. Biz göydə hərəkət edən
rəngbərəng işıqlara baxırdıq və Mədinə dedi: - Onun qəbri ordadır. Arvadlar