ü təəccüblənirdim ki, niyə bu
barədə danışmır. - Qulaq as. Amma əvvəl yanına gətir
validol qoy. - Yaxşı, ürəyimi çəkmə. - Yaxşı. Üç gün bundan qabaq Seymur
mənə təklif elədi ki, ona ərə gedim.
Ürəyin getmədi ki? - Yox, - dedim. - Nə cavab verdin ona? - Hələ heç bir cavab verməmişəm.
Səninlə məsləhətləşmək istəyirəm. Axı
sən mənim ən yaxşı, ən əziz
dostumsan. Ən əziz adamımsan. «Qadın psixologiyası qəribədir.
Başqasına aşiq olan kimi sən ən yaxşı
dost, ən yaxın adam olursan». - Lazım deyil - dedim və ən qəribəsi bu
idi ki, mən səmimi deyirdim. - heç kəsə
getmə. Ya da mənə gəl. Mən səni
sevirəm. Ay allah, kaş telefonla
evlənmək olaydı. O qəhqəhə çəkdi. Bir qədər əsəbi və
süni gülürdü. - Ağıllı oğlan ol. Axı sən hələ lap
balaca uşaqsan. - Mən? Nə bilirsən, sən ki, məni
görməmisən. - Mən hiss edirəm. Hər şeydən hiss
edirəm, sənin səsindən, xasiyyətindən,
mənə əlaqəndən. Yalvarıram sənə,
həmişə belə qal, böyüməyə tələsmə. - Nə bilirsən, bəlkə mən sənin
Seymurundan böyüyəm. - Yox, yox əzizim. Qadın hissləri heç
vaxt aldatmır. Bu lap məzhəkəyə
oxşayırdı, amma mənim gülməyə
həvəsim yox idi. Nə isə doğrudan da
ağrı, kədər, intizar duyurdum. - Lazım deyil, Mədinə, - deyirdim. - Bəs
mən nə edəcəm? Axı ərin icazə
verməyəcək ki, gecə sənə zəng vurum. - Fikirləşib bir şey taparıq. Axı telefon
əlaqəsi xəyanət deyil, günah deyil. O
vaxta sənin də evində telefon olacaq,
mən özüm sənə zəng eləyəcəm. Axı ona necə başa salaydım ki, bu heç
bir vaxt mümkün olmayacaq. - Məni başa düş, - deyirdi, səsi ciddi və
kədərli idi, - bax, - siz kişilər hərdən
təklikdən, tənhalıqdan şikayətlənirsiz.
Mənim lap gülməyim tutur, çünki siz
əsil təkliyin nə demək olduğunu heç
vaxt başa düşə bilməzsiniz. Elə təklik ki, onu yalnız qadın başa
düşə bilir. Gecə ayılırsan, divarlar
üstünə gəlir... nə isə, qəmli şeylərdən
danışmayaq. Sən nə desən, onu
edəcəm. İstəyirsən yox deyim. Mən ona nə deyə bilərdim? O susdu,
sonra mən təyyarə uğultusu eşitdim və
başa düşdüm ki,