bu özü elə cavabdır.
Heç bir vaxt bizim heç birimiz - nə mən
- Rüstəm, nə də mən - Seymur onun
həlak olmuş ərinin yerini tuta bilməyəcəyik. O axşam işdən sonra ilk dəfə məni
evinə dəvət etdi. Mən dəhlizi və
mərtəbəni bilirdim, amma mənzil
qapısını tanımırdım. Qaranlıqda başqa
qapını döydüm. Açan olmadı. Kibrit çəkdim və qapının üstündə not
vərəqində yazılmış «Açar qonşudadır»
sözlərini oxudum. Not kağızını görən
kimi qammalar yadıma düşdü və
bildim ki, qapını çaşdırmışam. Çönüb
qarşıdakı qapını döydüm. «Nerinqa» radiosu, yumşaq kürsü,
torşer - hər şey eynilə mən təsəvvür
elədiyim kimiydi. - Bu saat, Seymur, sənə əntiqə musiqi
tutacam, - dedi. - Sən qulaq as, mən də
çay qoyum. Sonra mən onu öpürdüm, qucaqlayır,
oxşayırdım. Hiss edirdim ki, ona
qadınlığı xoş və çətin bir ağrıyla
qayıdır. Divar dalında lap yaxınlıqda qamma
çalmağa başladılar, birdən o mənim
əllərimin arasından çıxdı və nəyəsə
qulaq asmağa başladı. Mən də dinləyirdim. Bilirdim ki, bir neçə
saniyədən sonra mən də bu uğultunu
- təyyarə uğultusunu eşidəcəyəm.
Amma heç bir töyyarə - filan yox idi.
Birdən başa düşdüm ki, Mədinə nəyə
qulaq verir. Mədinə telefonu dinləyirdi. Bu vaxtlar o zəng edərdi. - O, - yəni mən. Bilirdim ki, o daha zəng eləməyəcək,
daha heç bir vaxt zəng eləməyəcək,
amma bir an mən də şübhələndim,
mən də gözlədim və mən də möcüzə
arzuladım - istədim, telefon səslənsin. Telefon