d eləmişəm.
Mənə elə gəlir ki, dili uşaqlar
yaradıblar. Böyüklər yox, məhz
uşaqlar. Biz - böyüklər də onların
düzəltdiyi sözlərdən istifadə edirik. Seymur əmisi, de görüm, harda belə
şirin bala görmüsən, kimin belə oğlu
var, hə?.. Nə qədər eləyirdim telefon nömrəsini
yada sala bilmirdim. İkinci yarısı
yadımda idi, əvvəlindəki iki rəqəmi də
yadımda idi, üçüncü rəqəm sıfır idi, bəs
ikinci - yadıma sala bilmirdim ki,
bilmirdim. - Bura bax, Səmayə, o axşam sən
hansı rəqəmi dedin? - Hansı axşam? Nə rəqəm? İzah etməli oldum. Bir yığın zarafata,
gülüşə, fərziyyəyə, məsləhətə qulaq
asmalı oldum. Ələ saldılar, doladılar,
başıma ağıl qoydular. Amma hamısı bir
yana - qapıdan çıxanda Səmayə dedi: - Hə, yadıma düşdü: doqquz. Mənim
trolleybusumun nömrəsidir. - Allo. Salam. Mənəm. - Salam. Kimdir? - Nə tez unutdunuz. Yadınızda, mən
sizə zəng eləmişdim. Üç gün bundan
qabaq. Elə bu vaxtlar idi. - Onda səsiniz başqa idi, - dedi və
istehzayla əlavə etdi, - ya bəlkə bu
səfər danışan başqa adamdır. Keçən
səfər evlənənin başqa dostu təklikdən
şikayət edir. Məşğulətçin telefon
macəralarına qurşanmısız. O, sərt və kəskin danışmağı bacarırdı. - And olsun ki, mənəm. Yəqin keçən
səfər səsim sərxoş səsi idi, onunçun
tanımadız. İndi necə, tanıyırsınızmı? - Hə, indi tanıdım. Mənə elə gəldi ki,
başqa adamdır, bağışlayın, - o,
arxayınlıqla güldü. - Deməli, bu gün
ayıqsınız. - Yüz faiz. Ayıq vaxtımda zəng elədim
ki, mənim haqqımda yanlış
təsəvvürünüz olmasın. Sonra elə
bilərsiz içkibazam. İldə-ayda bir dəfə
içirəm. - Yaxşı ki, zəng elədiniz, yoxsa bu
axşam mən də yaman darıxırdım.
Radiom xarab olub. - Siz həmişə belə kec yatırsınız? - Hə, mən kecə yarısına qədər radioya
qulaq asıram. Amma bu gün radiomun
lampası xarab olub, lap dəli kimiyəm. Dəstəkdən piano səsi eşidilirdi. Lap
uzaqdan eşidilirdi. - Siz suallara cavab verməyi sevmirsiz,
amma deyin, kimdir bu keçə vaxtı
piano çalan? - Aa, - o güldü. - Bizdə deyil,
qonşudadır. Bir zəhlətökən qızdır