ki,
səhərdən axşamacan çalır. Divarlar
nazikdir, bu qammalar məni lap
cəzana yetirib. Radiom işləyəndə heç
olmasa eşitmirəm onun çalmasını. - Radioyla nəyə qulaq asırsınız ki? - Efir evimin içi kimidir. Bax burda
həmişə kecə konserti var - elə bil mən
onun radio-dalğaları üzərində gəzən
barmaqlarını görürdüm - burda da
kəsik-kəsik melodilərdir, uzaq
okeanların üstündən uçub gəlir. Burda həmişə tufan uğuldayır, burda
da anlamadığım bir dildə danışırlar.
Burda həmişə səs-küy olur.
Konferansye zarafat edir, camaat
gülür, əl çalır, mən sözləri başa
düşmürəm, amma hamı gülür, fit verir, əl çalır, mən də şənlənirəm. Burda da nə isə intim bir verilişdir.
Kişiylə qadın lap yavaş, pıçıltıyla
danışırlar, mikrofonda nəfəslərinn də
eşidirəm. Radio qəribə şeydir. Elə bil bütün
dünya mənim otağımdadır. Dünyanın
gecəsi. Göy, melodiyalar, dramlar,
təyyarələr... - Təyyarələr niyə? - Qulaq asın, - dedi. Başa düşdüm ki,
susub dinləyir, Mən də qulaq verdim
və bir qədər sonra təyyarə uğultusu
eşitdim. Görəsən bu təyyarə bizim evin
də üstündən keçəcəkmi? Görəsən
onun evi hansı səmtdədir, şəhərin hansı tərəfində? - Radioyla təyyarələr qohumdurlar,
eləmi? - deyə qəfilcəyə soruşdu. -Hardan qohumdurlar ki? - Səmadan, - dedi və yenə susdu. İndi
dəstəkdən təyyarə uğultusu deyil,
yenə də bayaqkı kimi yeknəsəq
qammalar eşidilirdi. - Mən elə hey danışıram, danışıram, siz
isə susursunuz. Siz də mənə bir şey
danışın. Özüm də özümə təəccüblənə-
təəccüblənə, bilmirəm heç niyə: mən
bu yad adama heç kəsə
danışmadıqlarımı danışmağa başladım. İşdəki çətinliklərimdən, köhnə dostum
Firuzla günü-gündən
uzaqlaşmağımızdan, elmi rəhbərimi
neçin sevmədiyimdən, müzakirədə
ona ağzımdan çıxanı dediyimdən və
başqa-başqa bu kimi şeylərdən. Ona heç bir dəxli olmayan şeylərdən. Niyə mən bunları məhz ona
danışırdım? Özüm də bilmirəm. Amma
özümü saxlaya da bilmirdim. Birdən özümə gəldim. Tələsik onunla
xudafizləşib dəstəyi asdım. Evimə tərəf addımlaya-addımlaya
düşünürdüm.