alırdım. Hər gecə ona zəng eləyirdim. Həmişə
də gec zəng eləyirdim. Bu, vərdiş və
adət halını almışdı. Bu söhbətlərə alışmışdım - onun bir az
yorğun, bir az istehzalı, bir az kədərli
səsinə, divar dalından eşidilən
yeknəsəq qammalara, radionun güclə
sezilən nəfəsinə, təyyarə uğultusuyla
dolu pauzalara. Mən indi onun haqqında bəzi şeyləri
öyrənmişdim, amma çox az şey.
Bilirdim ki, adı Mədinədir, tək yaşayır. Bilirdim ki, gözləri qonurdu,
çəkməsinin nömrəsi otuz beşdir.
Bundan artıq heç nə bilmirdim. Bir dəfə soruşdum: - Neçə yaşındasınız? - Eh, qoca qarıyam, nəvələrim,
nəticələrim var, - dedi və mən onun
cavan səsindən duydum ki, məni
dolayır. Və bir də bildim ki, nə
yaşından danışmaq istəyir, nə işindən,
nə də ailə vəziyyətindən. Mən də inad edib soruşmurdum. O özü
də bu barədə məndən bir şey
soruşmurdu, amma bilirdi ki, iyirmi
doqquz yaşım var, subayam, elmi
idarədə işləyirəm. Bircə adımı bilmirdi. Nədənsə ona əsil
adımı deyil, başqa ad demişdim:
Rüstəm. Niyə? Bilmirəm. Bəlkə onun da
əsil adı Mədinə deyildi, başqa idi. - Axı biz haçan görüşəcəyik? - Neylirsiz görüşməyi? - dedi. - Bəyəm
belə pisdi? Sizi bilmirəm, amma
mənimçün bu telefon söhbətləri çox
xoşdur. Həyatıma nə isə təzə bir şey
gətirir. Mənə xoşdur ki, müəyyən
saatlarda zəng gözləyirəm. Zəng eləyən adamı heç tanımıram,
üzünü də görməmişəm, ona görə də
onunla açıq danışa bilirəm, o da
ürəyindəkiləri mənə deyə bilir. Məni heç vaxt görməyib, heç təsəvvür
də eləmir ki, necəyəm. Məgər bu
pisdir?! Görüşərik, bir-birimizi
bəyənmərik, hər şey də pozulub
gedər. Əgər bir-birimizi bəyənsək belə yenə
hər şey dəyişər, adiləşər, bayağılaşar.
Gəlin əlaqələrimizi elə bu şəkildə
saxlayaq. İnandırıram sizi, bu, daha
yaxşıdır. Ondansa işinizdən danışın. O məsələ necə oldu? Davanızı deyirəm?
Ötüşdü? - Yox. Ərizə vermişəm, gedirəm ordan. - Hara? - Hələ bilmirəm. Siz nə məsləhət
görürsünüz? O, cavab vermədi və mən təyyarə
uğultusunu eşitdim. Yeni ili Firuzgildə qarşılayırdıq.